3 Mart 2008 Pazartesi

HİCRET




İskelenin yeşil, yosun yapraklarla sarmalanmış ayaklarını döven dalgaların dingin sessizliğinde, yalnız,karanlığın içine gömülen gemiler vardı. Dolunayın şavkı sıyrılıp sıyrılıp bulutların içinden, onlara vuruyordu. Sahipsizdi onlar. Terk edilmişlerdi.

Bodrum’da yaz nasıl döverse sıcaktan kumları, yalnızlık öyle ağır gelirdi gemilere. Kaptansızdı onlar. Pusulaları paslanmıştı. Rotalarını sorgulamak gibi bir lüksleri hiç olmamıştı. Onların dalgalar küpeşteye vurdukça bir sağa sonra sola savrulan ağır, çürümüş, yorgun gövdeleri vardı. Yelkenli gemiler tarih sahnesinden kalkalı beri, atlas, keten, Hint ipeği karışmış şile bezlerini ambarlarının tozlu kalmış karanlık köşelerinde, unutulmuşluğun gönderlerine çekmişlerdi.

Korsan, vurucu, siyah gemilerden korku aparacak telaşeleri kalmamıştı artık. Açık sularda şimdi terkedilmiş hüzünler bekliyordu onları. Lodos, geceleri insanlar Halikarnas’ ı terk ettiğinde bir cömertlik ederde ufuklardan usul usul eserek kıyılarına uğrarsa iskelenin ve taşırsa bulut bulut öte denizlerden haberler, bu bile mutlu edebilirdi onları. Bir gemi olarak doğmak, azgın, derin, deli sularda çılgın dalgaları yararak yol almak zordu. Bir balıkçı teknesi, bir savaş gemisi, bir taşıyıcı, bir kruvazör, bir transatlantik olabilirdi hepsi. Üç insan ömrüne eş yüzerdi bazen kimisi ki bu bir cinin aynı zamanda yarı ömrüne eşti. Asla vefasız değillerdi; en azgın sularda kaybolmak pahasına, yağız atlı süvarilerin dört nala, dur durak bilmeyen, uzun yeleli siyah safkanları gibi sahiplerini hep bir sonraki hedefe taşımak için cansiperane, hep hiç o yitirmedikleri ümitleriyle, tıpkı çocukları için kendilerini feda eden anneler gibi yitip yok olmak uğruna ama hep tumturaklı o esrarengiz vücutlarıyla sahiplerini güven dolu adalara bırakırlardı. Onlar bir taka yada muazzam yapılardı. Onlar gemiydi.

Şimdi Bodrum’da dalgaların yüksek bir iskelenin çürümüş, yosunlu ayaklarını dövdüğü bir gecede, yalnızlıktan kafa kafaya vermiş üç gemi, geçmişte kaybettikleri âlemi, arıyordu deryalarda. Gözleri keskinliklerini yitirmişti. Yıllara yayılan bitip tükenmez dedik enerjileri körelmiş. Ayakları kireçlenmiş, bir zamanlar önlerinden geçen çılgın, toy bir gemi gördüklerinde, bas bas bağıran, avazı çıktığı kadar haykıran, biraz korkutucu amaokşayan o uyarıcı sesleri rengini kaybetmişti. Artık o eski gemi değildi onlar.

Hatırlamıyordu kimse onları. İstenmedikleri için böyle sarhoş, ayakta duramayan, içi çürümüş bir iskeleye bağlanmışlardı. Ne çakılı kaldıkları sular teselli edebiliyordu onları ne de onlar suları memnun. Yaşlandıklarının farkına vardıkları anda, yürümekte oldukları yolun tükendiğini, artık sona erdiğini değil, sonsuz bir yolda onları sonsuz idare edebilecek bir ayaklarının olmadığını anladılar. Onları terk edenlere de hak veriyorlardı artık. Yeni doğan çocuklar, açık denizlerde ölüm ve korku tüketen yeni gemiler vardı şimdi. Daha çevik, süratli ve uzun ömürlüydü onlar. Yeni nesil dedikleri bu olsa gerekti. Daha akıllı, daha idealist, daha çok istenen yeni şeyler. Ya birileri de arada bir ansızın çıkıverip onları hatırlasaydı, bir gece vakti hani utanır belki diye gizlice karanlığı örtünerek sislerin içinden sürünerek gelseler, konuşmasalar bile sırf nasırlı elleriyle çürümüş, ağır, boyası akmış renksiz gövdelerini sırf dostluk adına, eski yıllar adına, azgın sularda çarpıştıkları kara sevdalar adına salt yol arkadaşlığı uğruna okşasalardı başlarını, fena mı olurdu hani? Bu istedikleri çok muydu? Hatırlanmak yani?

Dolunayın arada bir üzerlerine düştüğü bu talihsiz üç gemi, sonunda Halikarnas’ta kimselerin olmadığı bir sırada, etrafı telaşla kolaçan ettiler, sonra sırayla yek diğerinin gevşek iplerini çözdüler. Madem hatırlamayacaktı hiç kimse, biteviyesine çile, biteviyesine ölümse beklemek, açık sularda kaybolmak daha erdemli, daha yüceydi.

Sabah tanyeli yavaş yavaş ağarıyorken, ufukta uzaklara mıhlanan, yalnızlıktan bunalmış üç karaltı, kıyıda bırakarak küflü hatıralarını, denize hicret ettiler.


Mustafa Burak Sezer
23.07.2006 /İstanbul

Ayvakti / Sayı:73 Eylül 2006

Hiç yorum yok:

Etiketler

300 (1) Allen Ginsberg (2) Amaççı Yanılım (1) Amiri Baraka (3) Ardengo Soffici (1) Aşk (1) Attila İlhan (1) Cahit Koytak (1) Cemal Süreya (2) CHP (1) Cody Walker (2) Çeviri Öykü (3) Çeviri Şiir (31) Daniel Defoe (1) David Lerner (1) Deneme (3) Diane Di Prima (1) Dictionary of Poets (3) Dimitris Dimosthenous Lentzis (1) Eleştiri (10) Ezra Pound (1) Faiz Ahmed Faiz (2) Footnote to Howl (1) Füruğ Ferruhzad (1) Gregory Corso (1) Henry Fielding (1) Hindistan (1) Hip Hop (1) Hüseyin Cöntürk (1) İngiliz Romantik Şiiri (1) intertextuality (1) İsmet Özel (1) J.A.Cuddon (1) James Merrill (1) Jean Fritz (1) Jeanne Murray Walker (1) Joseph Andrews (1) Julia Kristeva (1) Kamala Das (2) Karen Chase (1) Kay Ryan (1) Liang Xiaoming (1) Lisa Lewis (1) Louise Glück (1) Mahmut Derviş (1) Margaret Atwood (1) Maria Wong (1) Mehmet Akif Ersoy (1) Mehmet Aycı (1) Mein Kampf (1) Metinlerarasılık (1) Mikhail Bakhtin (1) Morning of Hayyam (1) Muhammed İkbal (3) Mustafa Burak Sezer (22) Müzik (1) Nazım Hikmet (1) Necip Fazıl Kısakürek (1) Niels Hav (1) Orhan Veli (1) Oscar Wilde (1) Ountlandish (1) Öykü (5) Parveen Shakir (1) Poetry (1) Poetry in Turkish Translation (20) Post-Modernizm (1) Postmodernist Sanat (1) Robinson Crusoe (1) Senaryo (1) Sezai Karakoç (1) Sinema (1) Söyleşi (2) Sözlük (5) Steve Scafidi (1) Sümeyye Çomaklı (1) Şairler Sözlüğü (3) Şiir (11) T. S. Eliot (1) The Handmaid's Tale (1) Trevanian (1) Turkish Poetry (11) Ünsal Ünlü (1) Valzhyna Mort (1) Vera Pavlova (1) W. K. Wimsatt (1) W.H. Auden (1) William Butler Yeats (1)