mustafa burak sezer

Savaşın adaletsizliği adalet adına doğar

2011-10-26T13:17:00.002+03:00

Savaşlar Kararında'nın yazarı Ünsal Ünlü "Bir adaletsizlik sistemidir savaş; ancak, adaleti tesis etmek için yapılıyormuş görünür ya da gösterilir. İşte bu ikisi arasında bir kararsız denge vardır aslında." Diyor

MUSTAFA BURAK SEZER

Şiirleri Kırklar ve Dergah Dergileri'nde yayınlanan Ünsal Ünlü, Okur Kitaplığı'ndan çıkan kitabı 'Savaşlar Kararında' ile selamladı şiirseverleri. Kitap, şairin 28 yaşından itibaren yazdığı 24 şiirden oluşuyor. Hayat ve şiirin bir bütün olduğuna inanan Ünlü, yaşamın çatlaklarından ve hayatın çelişkilerinden doğan şiirini ve ona kaynaklık eden ana damarları anlattı.

Kitap isimleri önemlidir. Kitabınızın isminden ve vermek istediği çağrışımdan bahsedelim? Neden Savaşlar Kararında?

Kitap isimleri önemlidir şüphesiz. Değil kitap ismi, şiirlere bir başlık koymakta dahi çok zorlanmışımdır. Bu kitabın ismi de çok zorladı beni. Savaşlar insanlık tarihinden daha eskidir. Ancak, günümüzde varlığını tüm yıkıcılığı ile sürdürüyor. Kan, gözyaşı ve acılar insanı insanlığından ya bezdiriyor ya da kendi insanlığına karşı umursamazlaştırıyor. Bir adaletsizlik sistemidir savaş; ancak, adaleti tesis etmek için yapılıyormuş görünür ya da gösterilir. İşte bu ikisi arasında bir kararsız denge vardır aslında. Bu kararsız dengeyi sağlayan belki de, yüzyılların ya da binyılların gelenekselleştirdiği ve büyük oranda da fıtrata dayandırılan kadim fitnedir. Yani, tüm savaşlar bir fitneden doğar. İnsanlar, toplumlar ve devletler birbiriyle savaşırlar ama bu danışıklıdır aslında. Yani fitneyi çıkaran da savaşan da durumdan memnundur. Bu böyle sürer gider. Adaletsizlik, adalettir bir bakıma. Bir olguyu işaretlemek istedim.

Kitap 24 şiirden oluşuyor. Hece ve kafiye formunda görünen şiirleriniz, hece ölçüsünden ve kafiyeden uzak duran serbest şiirler aslında...

Evet, 2004-2009 arasında dergilerde yayınlanan şiirlerim var kitapta. İlk anda bakıldığında görüntü itibariyle Hece şiirini çağrıştırabiliyor. Hece'ye yakın durmak gibi bir amaç taşımadığım gibi onun imkânlarından yararlanmak gibi bir çabam da yok. Necip Fazıl'dan sonra Hece ile çok başarılı şiirler ortaya koyan şairler var elbette. En yakınlarımızda Süleyman Çobanoğlu duruyor mesela. İçeriği daha çok önemseyen biri olarak formu da önemsiyorum; ancak, bunun şartının hece olduğunu düşünmüyorum.

Şair olarak bir form arayışı sürecek mi yoksa şiirde biçimden ziyade asıl olan içerik midir?

Bu durumun şiirim için ciddi kısıtlayıcılığı olacağını düşünüyorum. İçeriğin ve söyleyişin özgür olması önemli; form buna sonradan dahil olur. Dizelerimin uzunluğu ya da azlığı ve çokluğu şiirin ortaya çıkışı ve tamamlanışıyla belirir. Bu da yeterince bir serbestlik sağlıyor şiirime. Yine de formda bir ısrarım yok; zaman içerisinde değişebilir.

Hayat ve şiir bir bütün

Ünsal Ünlü şiirinin beslendiği ana kaynakları şöyle özetliyor:"Hayatın ve şiirin bir bütün olduğuna inanan biri olarak şunu söyleyebilirim; şiir hayatın içinden, akıp yatağını bulan su gibi akıp yatağını bulur bende. Bakir olanla, işlenmiş olanın birlikteliğinden doğar şiir; biri ilhamla gelir, diğeri ise senin biriktirdiklerinin bir hâsılasıdır. Doğa da, toplum da, insan da birleşip bir sentez oluşturarak benim iç dünyamda bir karşılık bulur. Bu da bir bütünlük yansımasıdır; ancak, bir insan olarak çelişkilerimin de kaynağı burasıdır aynı zamanda. Bir bakıma yaşamın çatlaklarından ve hayatımın çelişkilerinden doğar şiirim. Bireysel ve sosyal olanın temas ettiği her şey şiirime kaynaklık eder."

YAYIN TARİHİ: 25.04.2010

http://yenisafak.com.tr/KulturSanat/?i=253994

BİRİLERİ AMERİKA’YI HAVAYA UÇURDU

2011-08-24T17:47:00.000+03:00

BİRİLERİ AMERİKA’YI HAVAYA UÇURDU

Amiri Baraka

(Tüm düşünen insanlar

hem uluslar arası

hem de yerel teröre karşıdır…

Ama biri diğerini

örtmek için kullanılmamalıdır.)

Diyorlar ki o bir terörist, bir

barbar

A Rab’tır,

Afganistan’da

Bizim Amerikalı teröristlerimiz değildi

Klan¹ ya da Dazlakların işi değildi

Veya zenci kiliselerini havaya uçuranların

Veya ölüm hücresinde bizleri diriltenlerin

Trent Lott değildi

David Duke, Giuliani

Schundler ya da emekli Helms değildi

Kostümlü belsoğukluğu değildi

Siyahları öldüren

Beyaz çarşaf hastalıkları

Sağduyu ve akıl sağlığını baltalayan

İnsanlığın çoğunu, nasıl isterlerse

Diyorlar ki (kim diyor? Kimmiş söyleyen

Kim onlara ödüyor

Kim yalan söylüyor

Tebdil gezen kim

Köleleri olan kimdi

Kim iç etti paraları

Sömürgelerle midesini dolduranlar kim

Kızılderilileri kim katletti

kim harcadı siyah toplumu

Wall Street’te kimler yaşıyor

İlk Sömürge

Hayalarınızı kim hadım etti

Ananıza tecavüz edenler kim

Kimler linç etti babanızı

Katranı, kuştüylerini kimler aldı

Kibrit kimdeydi, ateşi kimler yaktı

Kim öldürüp kiraladı

Kim diyor onlar Tanrıymış & hâlâ Şeytanın ta kendisiler

En büyük kim

En iyi kim

Kime benziyor İsa

Her şeyi yaratan kim

En akıllı

En muhteşem

En zengin

Kim demiş sen çirkinsin, onlar yakışıklı

Sanatı kim belirliyor

Ve bilimi

Bombaları kip yaptı

Ve silahları

Kimdi Köle alıp, satan

Kim verdi onların adlarını size

Kim demiş Dahmer’in kaçık olmadığını

Kim / Kim / Kim

Puerto Rico’yu kim çaldı

Hint Adalarını, Filipinleri, Manhattan’ı

Avusturalya ve Hebrides’i

Çinlilere afyonu kim kakaladı

Binalar kimin

Para kimin

Seni gülünç bulanlar kim

Seni kim kodese tıktı

Gazeteler kimin

Köle gemileri kimindi

Orduları kim yönetti

Çakma başkan kim

Kim hükümdar

Banker kim

Kim / Kim / Kim

Maden kimin

Kim burktu zihnini

Ekmek kimde

Barışa kimin ihtiyacı var

Sence savaşa ihtiyacı olanlar kim

Kim petrolün sahibi

Kimin yok emeği

Kim toprağın efendisi

Belli ki siyah değil

Çok büyük, kimse ondan büyük değil

Kim bu kentin sahipleri

Hava kimin

Ve su

Kulübeniz kimin

Çalıp, soyan, dolandıran ve öldürenler kim

Yalanı gerçek gösterenler

Kim sizi görgüsüz diye çağıranlar

En büyük evde kim yaşıyor

En büyük suçu kim işliyor

Kimler istediği zaman tatile çıkıyor

Kim öldürdü en çok zenciyi

Kim öldürdü en çok Yahudi’yi

Kim öldürdü en çok İtalyan’ı

Kim öldürdü en çok İrlandalıyı

Kim öldürdü en çok Afrikalıyı

Kim öldürdü en çok Japon’u

Kim öldürdü en çok Latin’i

Kim / Kim / Kim

Okyanus kimin

Uçaklar kimin

Postalar

Televizyon

Radyo

Kim sahip olunduklarının farkında olmayanların sahibi

Kim çakma sahiplerin gerçek efendileri

Varoşlar kimin

Kentleri emenler

Kim yapıyor yasaları

Bush’u kim başkan yaptı

Kim demiş müttefik bayrağı dalgalansın

Kim demokrasiden konuşup sallıyor

KİM / KİM / KİMKİM /

Yeni Ahit’teki Canavar kim

666 kim

Kararı kim veriyor

İsa çarmıha gerilsin diye

Kim asıl taraftaki İblis

Ermeni Soykırımından kimler nemalandı

En büyük terörist kim

İncili kim değiştirdi

En çok insanı kim katletti

En büyük şeytan kim

Kim hayatta kalmak için endişelenmiyor

Koloniler kimin

En çok toprağı kim çaldı

Dünyayı kim yönetiyor

Kim iyilik yaptığını söyleyip kötülük yapanlar

En büyük infazcı kim

Kim / Kim / Kim

Petrol kimin

Daha fazlasını kim istiyor

Kim söyledi sonradan yalan olduğunu fark ettiğiniz düşünceyi size

Kim / Kim / ???

Kim keşfetti Bin Laden’i, belki Şeytanlar

CIA’ye kim ödüyor

Bombanın patlayacağını kim biliyor

Kim biliyor neden teröristlerin Florida’da, San Diego’da

Nasıl uçulacağını öğrendiklerini

Patlamayı neden Beş İsrailli’nin filme çektiğini

Ve zevkten taşaklarını şaklattıklarını kim biliyor

Güneş hiçbir yere gitmezken kimin ihtiyacı var fosil yakıtına

Kredi kartlarını kimler yaptı

Kim alıyor en yüksek vergi muafiyetini

Irkçılığa Hayır Konferansı’ndan

Çekip giden kim

Malcolm’u, Kennedy’i ve kardeşini kim öldürdü

Kim öldürdü Dr King’i, kim böyle bir şey isteyebilir?

Lincoln cinayetiyle de bağlantıları var mı?

Grenada’yı kim istila etti

Ya ırkçılıktan parayı götürenler

Ya İrlanda’yı sömürge diye tutanlar

Ya kim devirdi Şili’yi ve Nikaragua’yı sonra

David Sibeko, Chris Hani, kim öldürdü bunları

Biko’yu, Cabral’ı, Neruda’yı, Allende’yi

Che Guevara’yı, Sandino’yu öldürenler öldürdü

Ya Kabila’yı öldürenler kim, Lumumba’yı, Mondlane’i, Betty Shabazz’ı, Presnes

Margaret’i, Ralph Featherstone’u, Little Bobby’i harcayanlar işte

Mandela’yı, Dhoruba’yı, Geronimo’yu kim kodese tıktı

Assata’yı, Mumia Garvey’i, Dashiell Hammett’i, Alphaeus Hutton’u

Huey Newton, Fred Hampton, MedgarEvers,

Mikey Smith, Walter Rodney, kim öldürdü bunları

Fidel’i zehirlemeye kalkışanlar mı

Vietnamlıları baskı altında tutmaya çalışanlar kim

Lenin’in başı için ödül koyanlar kim

Yahudileri fırınlara koyanlar

Kim bunu yapmak için onlara yardım etti

Kim demiş “Önce Amerika” diye

Ve onaylamış sarı yıldızları

KİM / KİM/

Rosa Luxembourg’ü, Liebneckt’i kim öldürdü

Rosenbergleri

Ve dondurulmuş, işkence edilmiş, suikasta uğramış

Kaybolmuş tüm iyi insanları

Cezayir’den, Libya’dan, Haiti’den

İran’dan, Irak’tan, Suudi Arabistan’dan, Kuveyt’ten

Suriye’den, Mısır’dan, Ürdün’den ve Filistin’den

Zengin olanlar kim

Ya Kongo’da insanların ellerini kesenler

Kim Aids’i icat edenler, Kızılderililerin battaniyelerine

Mikropları yerleştirenler

Kim tasarladı “göz yaşı patikalarını”²

Maine’i havaya uçuranlar kim

Ve İspanyol Amerikan Savaşını başlatanlar

Sharon’u iktidara taşıyanlar

Batista’yı, Hitler’i, Bilbo’yu,

Chiang kay Çek’i destekleyenler kim KİM K İ M /

Kim dedi olumlu ayrımcılık³ kaldırılsın

Kalkınma, Yeni Düzen, Yeni Sınır, Büyük Toplum

Tom Göt Clarence kimin için Çalışıyor

Kolon’un ağzından kim çıkıyor

Condoleeza’nın ne tür bir sürtük olduğunu kim biliyor

Kim ödüyor Connelly’e tahta bir zenci olması için

Kim verdi Dahi Ödülünü aşağı doğru batan insanlara

Nkrumah’ı, Bishop’u kim devirdi

Robeson’u zehirleyen kim

DuBois’i kodese tıkmaya çalışan

Rab Jamil al Amin’e, Rosenberglere, Garvey’e

Scottsboro Çocukları’na, Hollywood Onlusu’na

Kim komplo kurdu

Reichstag’ı kim tutuşturdu

Dünya Ticaret Merkezi’nin bombalanacağını kim biliyordu

İkiz Kulelerde çalışan 4000 İsrailli işçiye

Kim dedi o gün evden çıkmayın diye

Neden Sharon geride durdu ?

Kim, Kim, Kim/

Baykuşun infilakı diyor gazeteler

Şeytani yüz görülebilir Kim KİM Kim KİM

Savaştan para kazanan kim

Korku ve yalanlardan nemalananlar

Böyle dünyayı kim ister

Kim dünyanın emperyalizmle, ulusal baskıyla ve terörle

Şiddetle, açlıkla ve yoksullukla yönetilmesini ister.

Cehennemin hükümdarı kim?

En güçlü kim

Sizce kim görmüş tanrıyı

Sadece?

Ama herkes görmüştür

Şeytanı

Bir Baykuşun patlaması gibi

Hayatında beyninde nefsinde

İblisi tanıyan bir Baykuş gibi

Tüm gece, dinlersen bütün gün, bir Baykuş gibi

yangında patlayan. Berbat bir alevde

çılgın bir köpeğin ıslığı gibi

Soruların yükseldiğini duyuyoruz

Cehennem ateşinin asit kusmuğu gibi

Kim ve Kim ve KİM (+) kim kim ^

Kiiiimm ve Kiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiim

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

Karayazı, Sayı 16

1-Beyaz Güney Amerikalıların gizli bir cemaati, 19. Yüzyılda kölelere verilen eşit haklara karşı durmak için kuruldu; siyah insanları baskı altına almak için terörist taktikler kullandılar.

2- “Trail of Tears” ya da Cherokee dilinde ("Nunna daul Tsuny"). Yerlilerin üzerinde ağladığı patika. 1830’larda Amerikan başkanı Jackson’un “Kızılderililerin Ortadan Kaldırılması Yasası”nı onaylamasıyla başlayan yerinden ve yurdundan edilme projesi, ve soykırımlar. Yurdundan sürülen yerlilerin yaşamak için çıktığı ve binlercesinin öldüğü yolculuğun ismidir.

3-(affirmative action) geçmişte kadınlara ve azınlıklara karşı yapılan ayrıcalığı, ekonomik ve eğitim fırsatlarını yükselterek telafi etmek için tasarlanmış siyasi yöntem.

don-gü

2011-07-09T12:18:00.000+03:00

insan şişmanlayınca donu hafifçe yırtılır

güzel günler geride kaldı fala inanmıyoruz

yeni elbiseler almak, büyümek lazım

ama insan büyüyünce erkenden yaşlanır

oturup, bacakları açtıkça eski donlarda

deruni bir cart sesi ve kulaklar

pür dikkat yırtılışın albenisine kapılır

orda bir yırtık don var uzakta

şimdi bol bol alışveriş, böl böl mağazalar

kadınlar, ayakkabıcılar ve çantacılar

iç çamaşırın markalıları, etiketlileri

iki yıl garantili, likralı, bu da şiir mi

diye poflarken şişmanlayınca kaçan donlar

var, bu acılı, ketçaplı, ve fevkalade bir şey değil

şimdi bu donu on sene yıkaya yıkaya

giymişim, kaç ülke gezmişim bu donla

insan zamanla donuna bir arkadaş gibi alışır

amma çok don dedim, don, don, don, don

dedim, hüzün, acılar, yalnızlık ve aşk demedim

türk şiiri demedim, aysel demedim, sana demedim

şimdi üzülmüyorum bu donu çıkarıp atıyorum.

Akatalpa, 138

Haziran

Biz

2011-05-30T19:06:00.001+03:00

ne kadar yalnızız biz ikimiz

bu dünyanın sonundaki kumsalda

terli, korkular içinde

ölüler için ilahiler okuyup bakışarak

biz ne kadar yalnız

öfkeli, gergin insanların içinde

her gün gümbür gümbür bir gürültü

her gün isyan bayrakları ve alaturka hüzün

her gün biraz daha şişmanlayan masif ağrılar

biz ikimiz dünyanın ucunda yırtık bir bayrak gibi

araba seslerinin ve yayaların musikisini dinliyoruz

durmanın bir anlamı yok dünya döndükçe

kimse duramaz kimse umursamadan

yapraklar düşecek sürekli dalından

çocuklar duramaz büyüyecek

büyükler duramaz yaşlanacak

suyu çekilince kuruyacak bu deniz

kederinden fişini çekmiş bir atlı karıncanın

üzerinde oturup hiç kıpırdamadan

saatleri sayamayız, koşan bulutları gözleyebiliriz

göçmen kuşları, geçen uçakları, değişen gökyüzünü

biz ikimiz yorgun bir balıkçı, esmer bir rençper, yaşlı

ekmek ustası olamayız

duramayız, zamanı tutamayız, süpernovaları ve yıldızları

biz ikimiz elbiseleri dolduramayız ve sayfaları

biz engin dünyanın dingin sahilinde

dikilip hadiseleri izleyen sürreal bir çift hayalet

gibi çok yalnız bir geminin içinde

rüzgâr nereye savurursa oraya gidiyoruz.

2010 İstanbul

Akatalpa, Sayı 137

Mayıs, 2011

Hayyam’in Sabahi/Morning of Hayyam

2011-04-27T13:15:00.000+03:00

by Cahit Koytak, translated by Mustafa Burak Sezer

Hayyam’in Sabahi

Ah, bu rüya gibi vadi, bu bahçe, bu havuz!
Bu ezgi kulakta, bu şarap damakta,
toy düğün gecesinden kalan!

Bu tan yeri cömertliğinde körpe sine,

Bu alev gibi yakan dudaklar,
ah, bu tatlı baş dönmesi!

Avuçlarımın arasında tuttuğum bu biçimli baş,
Bu benzersiz güzel gözler,
bu güzel, bu derin, bu zeki…

Bunların hepsi, ey Kader, bunların hepsi,
Kıyılarımızı döven bu dağ gibi varlık dalgaları,
bir damla ölümün yanında ne ki?

Anlımıza vurduğun o kuzgunî tuğra yanında,
Gözümüze sokmak için değilse onu,
bu çarşaf çarşaf beyazın hükmü ne, Nakkaş?

Kopan telden çıkan o detone tınlamanın,
O tek vuruşluk hoyrat sesin yanında
bunca neşidenin hükmü ne, Çengî?

O bir yudumcuk zehir zıkkım şarabın yanında
Üzüm şerbetiyle dolu bu billur sürahinin,
bu koca kâinatın hükmü ne, Meyhaneci?

Sorası tutuyor işte, aptal mı aptal aklın!
O sorunca da, kafası karışıyor, keyfi kaçıyor,
ödlek mi ödlek nefsin, bedbin mi bedbin yüreğin!

Morning of Hayyam

Ah, this dream-like valley, this garden, this pool!
This tune in the ear, this wine in the palate,
Left over from a cold wedding night!

This tender chest as generous as daybreak
These blaze-like burning lips,
Ah, this sweet dizziness!

This beautiful head that I hold in my palms
These unique, pleasant eyes,
This pretty, this profound, this intelligent…

All of these, O! Fate, all of these,
These mountain-like waves of existence that stroke our coasts
What is it worth beside one sip of death?

Beside that raven royal stamp that you dashed to our foreheads,
If it’s not for thrusting under our eyes,
What’s the legitimacy of this sheet by sheet white, O! Embroiderer?

Beside that off-tune tinkling that emanates out of a broken string,
Beside that single pulse of the clumsy sound
What’s the authority of these nasheeds, O! Dancer?

Beside that one sip of poisonous wine
What is the worth of a crystal jug, full of grape sharbat
What’s the rule of this universe, Pub-keeper?

So silly mind falls into an enquiry.
When it enquires, it thickens; its joy runs away,
Of that so coward self, of that so pessimist heart!

20 August 2002

Notes: “Royal stamp” refers to the Tughra, the calligraphic seal or signature of an Ottoman sultan.Nasheeds, or anansheeds, are Islamic songs popular throughout the Muslim world, usually unaccompanied.

Qarrtsiluni, Translation

January-April 2011

http://qarrtsiluni.com/2011/03/25/hayyamin-sabahimorning-of-hayyam/

Cahit Koytak was born in Erzurum on January 29, 1949. He graduated from Istanbul Technical University, Faculty of Chemistry in 1974 as a chemical engineer and worked as an engineer before starting his own business. From 1994-2008, he worked at a private TV channel and he still works as a freelancer. Koytak has translated numerous books from Arabic, English and French into Turkish. His poems have been published in many Turkish literary journals, including in Dirilis, Kelime, Yönelis, Yedi Iklim, Kayitlar, Gergedan, Defter, Kasgar, Hece, Yansima,Le Poete Travaille, Kitaplik, Kirklar, Merdiven Siir, and Anlayis. He won the Turkey Writers Union “Translator of the Year” Prize in 1988 for his translation of Peau noire, masques blancs by Franz Fanon.

Uğultu için Dipnot

2011-02-03T10:58:00.002+02:00

Allen Ginsberg

Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal!

Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal! Kutsal!

Kutsal dünya! Kutsal ruh! Kutsal ten!

Kutsal burun! Dil, sik, el ve kutsal kıç deliği!

Her şey kutsal! Herkes kutsal! Her yer

kutsal! Her gün ahrette! Sokaktaki adam

bir melek! Kıç yüce melek kadar kutsal! deli

adam senin kadar kutsal ruhum kutsal!

Kutsal daktilo, kutsal şiir, ses

kutsal, dinleyiciler kutsal, kutsal coşku!

Kutsal Peter, kutsal Allen, kutsal Süleyman, kutsal Lucien

kutsal Kerouac, kutsal Huncke, kutsal Burroughs

kutsal Cassady, bozulmuş meçhul ve dertli kutsal dilenciler

iğrenç kutsal insan melekleri!

Deliler evindeki kutsal annem! Kansaslı

büyükbabaların kutsal çükleri!

İnleyen kutsal saksafon! Kutsal popun vahyi!

Kutsal cazbantlar, esrar, yenilikçiler, barış

uyuşturucu ve davullar!

Gökdelenlerin ve kaldırımların kutsal yalnızlığı!

Milyonlarla dolup taşan kutsal kafeteryalar! Caddelerin

altında akan kutsal gözyaşı nehirleri!

Kimsesiz kutsal Vishnu! Orta sınıfın kutsal büyük lambası!

İsyanın çılgın kutsal çobanları!

Los Angeles'ın çukurunu kazan Log Angeles'tır.

Kutsal New York, San Francisco, kutsal Peoria

ve Seattle, kutsal Paris, Tangiers, Moskova,

kutsal İstanbul!

Sonsuzlukta kutsal zaman, zamanda kutsal sonsuzluk

uzaydaki kutsal saatler, kutsal dördüncü boyut, kutsal

beşinci enternasyonal, Moloch'taki kutsal melek!

Kutsal deniz, kutsal çöl, kutsal demiryolu, kutsal

lokomotif, kutsal vizyonlar, kutsal halüsinasyonlar

kutsal mucizeler, kutsal göz küresi

kutsal uçurum!

Kutsal bağışlayıcılık! merhamet! sadaka! iman! Kutsal! Bizim!

vücutlar! acı! alicenaplık!

Doğaüstü, ekstra görkemli zeki

ruhun kutsal şefkati!

Türkçesi: Mustafa Burak Sezer

Karayazı 13. Sayı, Kasım-Aralık 2010

Footnote to Howl

Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy!

Holy! Holy! Holy! Holy! Holy! Holy!

The world is holy! The soul is holy! The skin is holy!

The nose is holy! The tongue and cock and hand

and asshole holy!

Everything is holy! everybody's holy! everywhere is

holy! everyday is in eternity! Everyman's an

angel!

The bum's as holy as the seraphim! the madman is

holy as you my soul are holy!

The typewriter is holy the poem is holy the voice is

holy the hearers are holy the ecstasy is holy!

Holy Peter holy Allen holy Solomon holy Lucien holy

Kerouac holy Huncke holy Burroughs holy Cas-

sady holy the unknown buggered and suffering

beggars holy the hideous human angels!

Holy my mother in the insane asylum! Holy the cocks

of the grandfathers of Kansas!

Holy the groaning saxophone! Holy the bop

apocalypse! Holy the jazzbands marijuana

hipsters peace & junk & drums!

Holy the solitudes of skyscrapers and pavements! Holy

the cafeterias filled with the millions! Holy the

mysterious rivers of tears under the streets!

Holy the lone juggernaut! Holy the vast lamb of the

middle class! Holy the crazy shepherds of rebell-

ion! Who digs Los Angeles IS Los Angeles!

Holy New York Holy San Francisco Holy Peoria &

Seattle Holy Paris Holy Tangiers Holy Moscow

Holy Istanbul!

Holy time in eternity holy eternity in time holy the

clocks in space holy the fourth dimension holy

the fifth International holy the Angel in Moloch!

Holy the sea holy the desert holy the railroad holy the

locomotive holy the visions holy the hallucina-

tions holy the miracles holy the eyeball holy the

abyss!

Holy forgiveness! mercy! charity! faith! Holy! Ours!

bodies! suffering! magnanimity!

Holy the supernatural extra brilliant intelligent

kindness of the soul!

Allen Ginsberg

Gökkuşağı

2010-10-14T20:32:00.007+03:00

Gökkuşağı

Ardengo Soffici

36 yıllık kalbine yedi fırça darbesi indir, dün 7 Nisan'da

ve aydınlat antik mevsimlerle eskimiş yüzünü.

Hayatı atlı karıncaların nikel sirenleri gibi sürdün,

Etrafta,

Bir şehirden diğerine, felsefeden hezeyana,

Aşktan şehvete, görkemden sefalete:

Ne bir kilise, sinema, okuma salonu veya taverna var, bilemezsin;

Her ailenin yatağında uyudun.

Unutulmuş tüm hüzünlerden

Bir karnaval yapılabilir

Şemsiyeli Avrupa kafelerinde.

Yola çıkmak duman arasında, yataklı vagonlar içinde kuzeye, güneye giderek,

mendillerle.

Ülkeler, saatler,

Seninle ay gibi, köpekler gibi her yere gelen bazı sesler var;

Ama sabahın renklerini

Ve rüyaları karıştıran

bir sirenin ıslığı

yine unutulmamış, ne de topaz koltukaltlarında boğulan falanca gecelerin parfümü.

Bu soğuk fulyalar burada, masanın üzerinde mürekkebin yanında

Rouen'de Hotel des Anglais'in 19 numaralı odasının duvarlarına boyanmıştı.

Bir tren penceremizin altından

Geceleyin Quai'ye doğru yürüyordu

Sicilya şarapları fıçıları arasında

rengârenk fenerlerin akislerinin kafasını uçuruyordu

ve Sen nehri bahçesiydi yanan bayrakların.

Artık zaman yok

Feza

Bir fosfor damlasında kıvrılan bir alacakaranlık kurdudur:

Her şey sanki dün gibi

Mesela 1902'de Paris'te çatı penceresiyle sıvılaşmış

35 metre kare gökyüzüyle çevrili

bir tavan arasındaydın

La Ville hâlâ her sabah sana

Cluny Meydanı'nın çiçek demetlerini sunarken

Saint Germain Bulvarı'ndan tramvaylar ve otobüsler fışkırıyor,

Rue de la Harpe'lı sarhoş gazete satıcısı kadının sesi

bu kırlarda duyuluyor geceleri:

"Paris-lanetleri", "L'Intransigeant", "la Presse".

Chausseures yolundaki mağaza sürekli yıldızlarla yarışıyor;

ve ben gün batımı likörleriyle massedilmiş ellerimi okşuyorum

Rigoletto'nun evinin oralarda intiharı tasarladığım gibi.

Evet, sevgilim!

En şanslı adam çiçekler gibi tesadüflerle nasıl yaşayacağını bilir

Şu gecen beyefendiye bir bak

Gazetelerin dördüncü sayfalarından kotarılmış

erkeksi gücüyle mağrur sigarasını yakıyor.

Veya şu süvari, dişlerinin arasında bir tutam zambakla

Çivit barakalar arasında dört nala koşturuyor.

Sonsuzluk bir sineğin uçuşunda parlıyor.

Gözlerinin rengini yan yana koy,

Reveransını planla

Öykü bir elveda gibi istasyonda yüzüyor;

Ve üç renkli güneş arabası çırpınıyor, nafile ve boşuna,

kayıtları evrenin eski makineleri arasında.

Hatırlarsın, karanlıkta beraberce ekilmiş bir öpücük

Bir Alman kitapçısının camında, Avenue de l'Opera,

ve keçi otluyor karaçalıların arasında

Persepolis'te, Dario'nun sarayının yıkılmış merdivenlerinde.

Yeter etrafa bakındığımız

Ve neşemizin çehresini diriltmek için

Rüya görür gibi yazmalarımız.

Aşkımın tenine çarpan iklimleri hatırlıyorum,

Tüm yerleri ve medeniyetleri

Arzularıma ışıldayan

karları,

sarı denizleri,

çan seslerini,

konvoyları...

Bombay yolunu ve İran'ın yanmış altınını

Siyah kanatta taşıdığım hiyeroglifi.

Günebakan ruhu, fenomen bu dans merkeziyle birleşiyor,

Ama en güzel şarkı saf duyguların şarkısı.

Sessizlik, öğle müziği,

Burada ve dünyanın içine doğru dairesel bir şiir:

Bugün ebediyetle evleniyor

Taçın içinden gökkuşağı yükseliyor.

Masamda oturuyorum, sigara içip, izliyorum;

Burada genç bir yaprak karşıdaki çiçek panayırında titriyor;

Beyaz kuğular gökyüzünü pencereden fırlatılmış aşk mektupları gibi döndürüyor:

Sembolü biliyorum, endamı,

Elektrik zinciri

Uzak şeylerin sempatikliğini

Ama bu paskalyanın mucize fistosunu sımsıkı çekmek için

meyveler lazım, ışıklar ve kalabalıklar

gün, yazın al vadisinde kendisini boğuyor

artık ateş ve mücevher köprüsü için

hiç bir kelime yok.

Gençlik, geçeceksin tiyatroda geçen her şey gibi

Heyhat! Öyleyse kendime eski afişlerden şahane bir kostüm yapacağım.

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

Akbük Eylül-Ekim 2010

Ardengo Soffici

(1879-1964)

Tanınmış en meşhur İtalyan ressamlardan biridir, Paris'te yaşamış ve fütürist hareketiyle çatışmıştır, Soffici ayrıca bir çok deneme yanında ve son derece güzel şiirler de yazmıştır. Bazı şiirleri I. Dünya Savaşında bir memur olarak yaşadığı kendi tecrübeleri üzerine yazılmışken, tavır olarak Ungaretti'nin şiirlerinden (çaresizlik ve acizlik anlamında değil) faklıdır.

Ardengo Soffici

(1879-1964)

Better known as one of the great Italian painters who in Paris mixed and clashed with the Futurist movement, Ardengo Soffici also wrote many essays and some incredibly beautiful poems. Some of the poems are about Soffici's experience as an official during World War I, and very different in tone (although not in the sense of impotence and despair) from those of Ungaretti, for example.
----

----The folloring poem revolves around Soffici's years in Paris-- so in that respect it could relate with someone's experience here.

-- Rainbow

Soak seven paintbrushes into your 36 years old heart, yesterday April 7th,
And light up the face worn-out by ancient seasons.

You rode life like the nickeled sirens of the carousels,

Around,
From one city to the other, from philosophy to delirium,
From love to passion, majesty to misery :
There is no church, movie theater, newsroom or tavern you wouldn't know;

You slept in every family's bed.

A Carnival could be made
of all sorrows
forgotten, with the umbrella, in European Cafés,
set off in between the smoke, with handkerchiefs, inside sleeping-cars going north, south.

Countries, hours,
There are certain voices that come with you everywhere like the moon and the dogs;
But also the whistle of a siren
stirring up the colors of morning
and of dreams
it is not forgotten, nor the perfume of certain nights drowned in topaz armpits.
These cold jonquils I have here on the table next to the ink,
were painted on the walls of the room no.19 at the Hotel des Anglais in Rouen :
A train was walking down the nocturnal quai
under our window
beheading the reflexes of versecolored lanterns
between barrels of wine of Sicily;
And the Seine was a garden of burning flags.

There is no time anymore :
Space
is a twilight worm curling up in a drop of phosphorus :

Every thing is present :
Like in 1902 you are in Paris in a garret,
covered by 35 squared centimeters of sky
liquefied in the dormer glass;
La Ville still offers you every morning
the blossomed bouquet of Square de Cluny;
from Boulevard Saint Germain, bursting of trams and buses,
comes at night to these countrysides the drunk voice of the news vendor woman
of Rue de la Harpe:
"Paris-curses", "L'Intransigeant", "la Presse".
The shop in Chausseures Road is always competing with the stars;
and I am stroking my hands all imbued of sunset's liquors
like when I contemplated suicide, near Rigoletto's house.

Yes, dear!
The luckiest man is the one who knows how to live in the contingency like flowers do :
Look at the gentleman passing by
lighting a cigar, proud of his virile force
retrieved from the fourth pages of the newspapers,

Or that Cavalry soldier, galloping in the indigo of the barracks
with a lily tuft between his teeth.

Eternity shines in a flight of a fly.

Put the colors of you eyes one next to the other;
Design your bow :
The story is fleeting like a goodbye at the station ;
And the tricolored automobile of the sun is beating, vainer and vainer, its record in between the old machineries of cosmos.
You do remember, together with a kiss sowed in the darkness,
of the window of a German bookshop, Avenue de l'Opera,
and the goat grazing between the gorses
above the ruins of the stairs of Dario's palace in Persepolis.
It is enough to look around
and write like dreaming,
to revive the face of our joy.

I remember all the climates that stroke themselves against my skin of love,
All the places and civilizations
beaming at my desire :
snows,
yellow seas,
gongs,
convoys :
the path of Bombay and the burned gold of Iran
I carry a hieroglyphic of it on the black wing.
Sunflower soul, the phenomenon converges into this dancing center,
but the most beautiful song is the one of the naked senses.

Silence, midday music,
here and into the world, circular poetry :
Today is getting married with Forever
In the diadem the iris arises.
I sit at my table, and I smoke and watch :
here is a young leaf trilling in the market garden opposite;
The white doves are wheeling the air like love letters thrown from the window :
I know the symbol, the figure, the
Electric bond
Sympathy of faraway things;
But fruits are needed, lights and multitudes
to pull tight the miracle festoon of this easter.
The day is drowning itself in the scarlet dell of summer;
there are no words anymore
for the bridge of fire and gems.

Youth, you will pass like everything does at the theater.
Tant pis! Then I'll make myself a fabulous suit of old affiches.

Ardengo Soffici

Bin İkinci Gece

2010-09-25T20:55:00.003+03:00

Bin İkinci Gece

Irma Brandeis için

1. Rigor Vitae

James Merrill

İstanbul. 21 Mart. Bugün anlamsız

Bir sitemle uyandım. Yüzümün sağ yarısı

Kımıldamayı reddediyor. Gülmeliyim

Korku içinde sendelerken geri kalanı

Çifte yükün altında, diğer ikizi sarkmış,

Hisli ve sersemlemişken.

Burada yalnızım. Pek değil- dışarıda sisin içinden

Belli belirsiz uçan kelimeler: Pan Amerikan.

İki bin beş yüz sene bu şehir dingin Doğu’nun

Ve çıldırmış Batı’nın arasında ayakta kaldı.

Karamsar olmak için bir neden yok;

Henüz görmediğim bir sürü şey var,

Aya Sofya mesela. Çay sarhoşu, traşlı ve giyimli...

Çın! Çın!

Önce Kutsal Hikmetin evi

Bir camii oldu, şimdi alev-

siz bir boşluk. Apsis,

Saldırganca yerinden çıkmış,

Hâlâ o koyu yeşil apoletleri takıyor

Üzerinde (Arapça’sını unutan hacıya)

altın kırbaçların dağınık alfabesiyle

Öfkeli, eskiden kalma sloganlar karalanmış:

Muhtemelen“Tanrı benim acım!”

Veya “Bizans, evine dön!”

Tepende büyük kubbe,

Mozaik keli, bunak, bir yaldız

Losyonu içinde.

Eski bereketinin ipnotik parıltısı,

Abaküsün, nebulanın arasında ileri geri

Yerden kaldırılmış,

18. yüzyılın son ziyaretçisi,

Sayısız avuçların sonuncusuyla.

Bir kez olsun kendini düşünmek istemedin,

Ama dik tuttun başını

Pek çok seneler böyle metafizik kafatasları içinde

Böyle benzerlerini tutmazken, akrabalık da pohpohlanmıyorsa.

Bilgiyi ve inancı da boşlayabilirsin, sen de aziz duyarlılığını

Kaybettin. Başka ne umdun ki?

Dışarıda. Kökünden sökülmüş, sarıklı mezar taşları

Yan yana yatıyor. Korktuğum kadar var.

Bina, dinçliğe aç, zarif esas iskeletini

Koyu sarı yakılarla kirletmiş. Bir diyagram

Gerçek cephenin çamur ambalajı içinde

Ne kadar derinlerde kaldığını gösteriyor.

Yüzümü geri istiyorum.

Bir eczacı, hamamı tavsiye ediyor

Nemli hararet saatinden sonra

Birisi hızlı ve anlamsız bir konuşmayla

Bir mermer odaya götürülüp mermere

Keselenmek için fırlatılıyor,

Çarşafa ve havlulara sarılı

Bu ince türbeye götürülüyor

Bütün camları (kırmızı, kehribar, yeşil)

Kasvetin içine asılmış cam bir yıldızla,

Mücevher gibi havalarla silinmiş burda oturuyor

Ne kahvenin ne de lokumun tadını alıyor,

Ve izinsiz giren bir ziyaretçiye

(ya arkeolog ya da hırsızın)

Hâlâ hayat belirtisi içinde damlayan

Platin maskesine saldırıyor.

Ve şimdi? Sanırım modern kente dönüyoruz.

Köprünün karşısındaki yarı yolda, bebeksi bir anı

Tutulmuş üslubumu açacağını vâât ediyor.

Bunu yazmak için çoğalan ışıkta duruyorum:

Siyah ipekli saat kordonu olan bileğinin üzerinde, büyükannesinin bir kisti vardı, üç dört beyaz kılın diken diken olduğu kabarmış sert bir morluk. Ne kadar çok dizlerine uzanır ve bir ritimle yatıştırılırdı, o zaman tüm dünya muhtemelen- bir yüzüğün sarımtırak ışıması harici sınırını çizerken, ön planda yansıyan Muhteşem Süleyman'ın camisi, kütle ve minareler demirlemiş kayığının güvertesinde uykuya dalmış birisi tarafından hissedildi, o temel yön bulma işaretinin seçkin alçalış ve yükselişleri diğer her şeyden, onun sevgili elinden seçilirdi.

Soğuk. Rüzgâr şiddetleniyor. Tüm şehir

Bir retorikle dağılıyor. Ve orada,

Boğaz aynasının ötesinde

Bizi hareketsizliğe aksettiren hangi kara sahil ?

Bu tarafta kalabalıklar, sihirli bir fenerin parlaması-

Bisiklet süren Belçikalılar, kırmızı saçlı ev hanımları,

Gemi direkleri, gül mavisi gökte kargaların patlayan feryatları,

Atatürk’ün frağı... Bir rüya gibi,

Yeats’in “yaşamın içinde ölüm ve ölümün içinde yaşam”ı

Bizans; ve, öyleyse aynı işaretle,

Uyurgezerlik sahnesinde bir başına, bedenim uyandı

Ve boğazın ötesindeki belirlenmiş diğer sahile

Yelken açtı.

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

(Nights and Days (Geceler ve Gündüzler) adlı kitaptan. sa: 4-7.)

Yedi İklim,

Sayı :245 Ağustos 2010

James Merrill

3 Mart 1926'da New York'da doğan Şair, 6 Şubat 1995'te Arizona'da öldü. Merrill Lynch adlı yatırım şirketinin sahibi Charles E. Merrill'in oğludur. Zengin doğmanın verdiği güvenceyle Merrill salt şiire adanmış bir hayata yönelmiştir. Lirik ve epik şiirleri ince işçiliği, derin bilgi ve nüktesiyle bilinir. Son döneme ait bir çok çalışması ruh çağırma tahtası üzerinde yapılan celselerde ortaya çıkmıştır.

Merrill'in ilk kitabı 'İlk Şiirler' (First Poems 1951) ve bunu izleyen diğer şiir derlemeleri şairin biçimci ustalığını gösterirken şiirlerinde şahsi olmayan, yapay bir tona sahip oldu. Withwater Street (1962) adlı şiir kitabından sonra eleştirmenler şairin rahat söyleyişe ve yazımında gelişen kişisel vizyona dikkat çektiler. Ulusal Kitap Ödülü kazanan Geceler ve Gündüzler (1966), Ateş Perdesi (1969) ve Doğa Şartlarına Meydan Okumak (1972) adlı kitaplarıyla ünü daha geniş bir kitleye yayıldı. Bu kitaplarındaki dizeleri daha çok otobiyografiye yakın şeylerdi ve romantik ailevi yaşantısına dair çarpıcı anlara odaklanıyordu. Bir yandan yüksek bir biçimci zevki sıkıca kavrarken aynı zamanda lirik dili sıradan konuşmayla birleştirerek nükteli, samimi, günlük konuşma diline yakın sayılabilecek bir ses yakaladı.

Epik şiirlerinin yer aldığı Pulitzer Ödüllü İlahi Komediler (Divine Comedies 1976) Ulusal Kitap Ödülü kazanan Mirabell: Sayı Kitapları (1978), Gösteri Alayı için Senaryolar (1980), daha sonra bir üçleme olarak basılan Sandover'da Değişen Işık (1982) kitapları Merrill'i kendi kuşağı arasında önde gelen Amerikan şairlerinden biri yaptı. Bu 17, 000 dizelik üçleme çalışması, şairin yaşam boyu süren tasalarını ciddi aynı zamanda nükteli bir özetle yazmasını sağlayan ruhlar aleminin bazen gerçek ve bazen de kurgusal karakterleriyle bir ruh tahtası vasıtasıyla kurduğu bir seri konuşmayı okuyucuya sunuyor. Şiirlerinden oluşan bir seçki, "İlk Dokuzdan: 1946-1979 Şiirleri" 1982'de basıldı. Diğer bir kitabı Gizli Oda (1988) Kongre Kütüphanesi'nin düzenlediği ilk Bobbitt Ulusal Şiir Ödülünü kazandı. Merrill şiirin yanında oyunlar, romanlar, denemeler ve bir anı kitabı yazmıştır. 15. ve son kitabı olan Tuzların Savrulması (A Scattering of Salts) ölümünün akabinde 1995'te yayınlandı. Şairin tüm şiirleri 2001 yılında basıldı.

PFOFİLDE RESSAMIN KENDİ PORTRESİ

2010-07-20T21:47:00.008+03:00

PFOFİLDE RESSAMIN KENDİ PORTRESİ

Vera Pavlova

Ben

senin

solunda

uyanan

kişiyim.

Tanrım, bana kodesi boylatma

ne borca batır ne de çağımın ötesinde yaşat.

Teşekkürler Tanrım bana

şükredecek bir şeyler verdiğin için.

Rüyalar namussuz, faydasız şeyler arzuluyor

Utanç verici palavralar...

Teşekkürler Tanrım bilgeliğin için

Beni hiç dinlemiyorsun.

Anne bir aksiyomdu.

Baba bir teori.

Ben uyuyan bir güzeldim

aile beşiğinde.

Beşik alabora oldu. Son

kotarıldı.

Beşikharabesi güzeli, annene dikkat et

Bir bebek daha.

Ona yalvardım: uyuma

Ama uyudu ve gece yarısı

Yalnızlık beni bir kabus gibi boğdu.

İffetsiz ellerin öfkeli ve kaba saldırısı

bir köle efendisinin hanımını böyle kaçırır

bir asker kız bir öğrenciye böyle tecavüz eder.

-Kocama söyliycem!

-Yalan söylüyorsun.

-Şimdi arıyorum!

-Saçmalıyorsun.

Kimseyi aramayacaksın.

Arayacak hiç kimsen yok.

Avcumda bir kâğıt parçasına

şiirler yazdım.

Parça hayatın dizesini

bir çeyrek genişletti.

Şiir bir sesli mesajdır:

şair dışarıya çıktı, büyük ihtimal

dönmeyecek. Lütfen silah sesinden sonra
mesaj bırakın.

Çeviri: M. B. Sezer

Vera Anatolyevna Pavlova 1963'te Moskova'da doğdu. Şiirleri The New Yorker'da yayınlanan şair Schnittke Müzik Koleji ve Gnesin Akademisi'nden müzik tarihi üzerinde ihtasas yaparak mezun oldu. 18 yaşına kadar bir kompositör olmak için eğitim gördü. Pavlova ayrıca Shaliapin Müzesinde rehber olarak çalıştı ve müzik üzerine denemeler yazdı. Yaklaşık olarak on yıl bir kilise korosunda şarkı söyledi. İlk kızının doğumundan sonra, yirmi yaşında şiir yazmaya başladı ve ikinci çocuğuna hamileyken, 24 yaşında şiirlerini yayınlamaya başladı. İlk şiirleri Yunost dergisinde çıktı. İlk kitabı 1997'de yayınlanırken bunu peşinden beş kitap daha izledi. Son kitabı on sekiz yılda yazdığı sekiz yüz şiirden oluşuyor. Pavlova'nın şöhreti Sevodnia gazetesinde (Boris Kuzminsky'nin dipnotlarıyla birlikte) yayınlanan 72 şiirden sonra yayılmaya başlarken, Pavlova'nın yazınsal bir muzip olduğuna dair dedikodular etrafa yayıldı. Şiirlerini pek çok gazete ve önemli dergide yayımlayan şair ayrıca çocuklar için planlanmış edebi bir atölye olan "Zodyak"ı yönetiyor.

Vera Pavlova

SELFPORTRAIT IN PROFILE

I
am
the one
who wakes up
on your
left.

*
Lord, do not let me end up in jail
or in debt, nor live beyond my time…
Thank You, Lord, for letting me have
something to pray for.
Dreams are unchaste, desires void,
shameful the palaver…
Thank You, Lord, for your wisdom:
You never listen to me.

*
Mom was an axiom.
Dad was a theorem.
I was a sleeping beauty
in the cradle of our family.
The cradle has capsized. The end
has become the means.
The cradlewrecked beauty, keep an eye
on your mother, an infant again.

*

Begged him: do not fall asleep.
But he did, and in the dark of the night
Loneliness, like an incubus, overwhelmed me.
Furious and rough the onslaught
of the unchaste hands: this is the way
a slave ravishes his owner’s wife,
a soldier rapes a schoolgirl.
-I’ll tell my husband!
-You’re lying.
-I’ll call him right now!
-You’re raving.
You will call no one.
You have no one to call.

*

Writing down poems, I got
a paper cut on my palm.
The cut has extended the line of life
by about one fourth.

*
A poem is a voice-mail:
the poet has stepped out, most likely
will not be back. Please leave a message
after you hear a gunshot.

Translated from Russian by Steven Seymour in collaboration with the author.

İsyan Manifestosu

2010-06-04T19:06:00.001+03:00

İsyan Manifestosu

( I )

Coğrafyalarda kan kokusu

Kusar kusmuklarını tam tamlar

Ey atinin vefakâr kırlangıçları!

Ebabil olun dönün taşlarla

Korkak köşelerde sizi bekleyen karılar ordusu…

Çocukların gözlerinde birer hüzün vakasıdır vatan

Sahip çıkılmayan her söz için ölecekler

Durup bir an dinlesem toprakları

Sonsuza dek uzanan ufuk çizgisinden

Savaşın çığırtkan korkakları

Saçlarını dikerek delirecekler

( II )

Bu mu öfke damarlarınızda gezinen?

Dudaklarınızda nikotin kırıntısı kelimeleriniz var

Bu mu Musa’nın Kızıldeniz’den aşırdığı?

Heybelerinizde suyu akmış, paslı, sahte, teneke altınlar…

Siz yahudiye piç olan kekemeler korosu !

Sevişirken çürük deliklerinizden hava kaçırırsınız

Zalimlerde geberme tutkusu

Kerhanede günah çıkaran papazlar biliyorum

Siz kutsal orospu çocukları !

Bizi görünce çıldırırsınız

( III )

İsyan! Kırmızı bir çağda dehşetli bir ses.

Her sabah ölüm otobüsleri kalkan şehirlerden

Ezanlarda kendine güvenemeyen müezzinler

Bir numunelik gibi yürürler evlerinden

Siyah şapkalar, siyah botlar, siyah bomba

Masum hayalleri yok kitapların

Tarihin içinde gizlenir çakallar

Sakın sen oyunları gerçek sanma

Onlar çocukları sobeleyerek vururlar

( IV)

Hahamların kutsal sözleri var

Öldürülen her bebek için bir cennet vaat eden

Kiliselere İsa hiç uğramadı

Silahları vaftiz ettiler

Meryem İsa’yı böyle hasta bir kavim için doğurmadı.

( V )

Şimdi isyan şiirleri genleyerek ben

Ardımdan bir ordu sürükleyeceğim

Saçlarıma verdiğim hiçbir şekil uymadı

Ama ben bir erkek gibi korkmadan

Şekilsiz kelimelerle dövüşeceğim

Siz kutsal orospu çocukları

Bilirim siyah kalpçiklerinizin titrer gölgesi

Erir yağlı yüzlerinizde merhamet

Topu topu bir nefeslik saltanatınız var

Ve sayenizde işte geldi kıyamet

Bu şairlerin ilk savaş bildirgesi:

Her isyan bir şiirle başlar.

Mustafa Burak Sezer

08.08.06. – İstanbul

Beaux Arts Müzesi

2010-05-24T22:56:00.002+03:00

Beaux Arts Müzesi

W.H. Auden

Acı çekmekte asla yanılmadılar

Eski ustalar, insan doğasını çok iyi anladılar

Birisi yerken veya pencereyi açarken veya yürürkenki hallerini

İhtiyarlar saygıyla, tutkuyla beklerken

Mucizevî bir doğumu, her zaman bunun olmasını istemeyen

Ormanın ucundaki gölette paten kayan çocuklar vardı

Asla unutmazlardı

Korkunç şehitlik bile rotasında seyretmeliydi

Nasıl olsa bir köşede, dağınık bir yerde

Köpeklerin köpekçe yaşamlarına devam ettiği ve işkencecinin atının

Masum kıçını kaşıdığı ağaç.

Breughel’in Ikarus’unda mesela, nasıl her şey

Bir felaketten yavaşça dönüşür, çiftçi fışırtıyı ve ıssız çığlığı duyabilir

ama bu onun için önemli bir kusur değildir, güneş parlar

Beyaz bacakların üzerinde yeşile çevrilir

Su ve pahalı zarif gemi harikulade bir şey görmelidir

Bir yerlere gidecek ve sakince yelken açacak,

Gökyüzünden düşen bir çocuğu.

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

İkindi Yağmuru, Nisan/Temmuz '10

..................................................................

Musée des Beaux Arts

About suffering they were never wrong,
The Old Masters; how well, they understood
Its human position; how it takes place
While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;
How, when the aged are reverently, passionately waiting
For the miraculous birth, there always must be
Children who did not specially want it to happen, skating
On a pond at the edge of the wood:
They never forgot
That even the dreadful martyrdom must run its course
Anyhow in a corner, some untidy spot
Where the dogs go on with their doggy life and the torturer's horse
Scratches its innocent behind on a tree.

In Breughel's Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
had somewhere to get to and sailed calmly on.

W.H. Auden

20. yüzyılın önde gelen şairlerinden W. H. Auden en çok 1948’de Pulitzer Ödülü kazanan The Age of Anxiety (Endişe Çağı) ve 1956’da Ulusal Şiir Kitap ödülünü kazanan The Shield of Achilles (Aşil’in Kalkanı) adlı kitablarıyla tanınır. Üretken şair, aynı zamanda oyun yazarı, librettist ve editör olarak da tanınmıştır.

Çalışmaları kendisinden sonra gelen birçok şairi dünya genelinde önemli ölçüde etkilemiştir.

W. H. Auden Erken Dönem

Wystan Hugh Auden 21 Şubat 1907’de York’da doğdu. Oxford Üniversitesinde eğitim görürken önemli genç bir şair olarak ünlendi. İlk şiir kitabı 23 yaşındayken yayınlandı ve çok başarılı oldu. Genç dönem kariyerinde sosyalizmin ve Freud’un psikanalizinin sağlam bir savunucusuydu.

Auden erken dönemlerden bir homoseksüel olduğunun bilincinde olmasına rağmen 29 yaşında Nazi Almanya’sından kaçması için Alman romancı Thomas Mann’ın kızı Erika Mann ile evlendi.

Şiir Etkileri

Genç bir şairken Thomas Hardy, Robert Frost, William Blake ve Emily Dickinson şiirinden etkilenmiştir. Aynı zamanda Christopher Isherwood ve Stephen Spender ile ömür boyu süren bir dostluğu olmuştur.

Karen Chase: İzdiham

2010-04-12T23:01:00.002+03:00

İzdiham*

Karen Chase

aşkımız kısa

zarif aşklardan değil ama

akıntıya karşı, aşağı

uzun içeride — sözdizimli,

empoze edilmiş, yapışık ve

tıkanmış, sensin, yakıcı,

büyütücü, hıncahınç bir sürü dörtlüğün

adamı, yüreklendirici – aşk

dizelerden sana koşuyor,

dizelerden bana ve ben sana,

nehirden denize ve denizden

karaya, kaygısız bir sahili vuruyor,

gezegendeki yolların içinden kıvrılıyor – vatan

hey! su hey! – aşk

nihayetsiz, akıyor sularım

sen nerdeysen, benim bilinç

akımım.

*Ayı (Bear) adlı kitaptan alınmıştır. (Bear by Cavenkerry Press)

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

Yedi İklim Sayı 231

Nisan 2010

Karen Chase, Massachusetts, Berkshire Dağlarında yaşıyor. Şiirleri, The New Yorker, The New Republic, The Gettysburg Review, Southwest Review ve The Yale Review gibi dergilerde yayınlanıyor. Kazimierz Square (Kazimierz Meydanı) adlı şiir kitabı 2000 yılında Foreword Dergisi tarafından En İyi Indie Şiir Kitapları Ödülüne aday gösterildi. Şiirleri (The Norton Introduction To Poetry, The Norton Introduction To Literature, Poetry 180: A Turning Back To Poetry edited by Billy Collins, Yellow Silk: Erotic Arts and Letters, The Second Set: The Jazz Poetry Anthology edited by Yusef Komunyakaa and Sascha Feinstein, and Thus Spake The Corpse: An Exquisite Corpse Reader, 1988-1998 Volume 1 edited by Andrei Codrescu) önemli antolojilerde yer aldı. Chase yaklaşık on yıl Poet-in-Residence programı kapsamında New York Hastanesi-Cornell Tıp Merkezinde, psikiyatri hastalarına şiir ve şiir yazmayı öğretti, araştırmalarda bulundu

Jam*

by Karen Chase

Our love is not the short

courtly kind but

upstream, down,

long inside — enjambed,

enjoined, conjoined, and

jammed, it's you, enkindler,

enlarger, jampacked man of many

stanzas, my enheartener — love

runs on from line to

you, from line to me and me

to you, from river to sea and sea to

land, hits a careless coast, meanders

way across the globe — land

ahoy! water ahoy! — love

with no end, my waters go

wherever you are, my stream

of consciousness.

*poem is from Bear, just published by Cavenkerry Press.

Bizi Rüzgâr Götürür

2010-03-28T20:17:00.001+03:00

Bizi Rüzgâr Götürür

Füruğ Ferruhzad

Bu küçücük gecede

Rüzgârın ağaç yapraklarıyla bir randevusu var

Bu küçücük gecede yıkımın ızdırabı

Dinle

Karanlık esiyor duyuyor musun?

Bu mutluluğu bir yabancı gibi izliyorum

Çaresizliğime bağlandım.

Karanlık esiyor duyuyor musun?

Gecenin içinden bir şey geçiyor

Ay kıpır kıpır ve kırmızı

Terasın üstünde ufalanan sürekli bir kaygı

Örter gibi yas tutanların alayını

Yağmuru bekliyor.

Bir an

Ve sonra hiçbir şey yok

Bu camın ardında gece titriyor

Dünya duruyor bu camın ardında

İsimsiz bir şey bizi izliyor.

Ey yeşil baştan aşağı

Ellerini yakan bir hatıra gibi yasla

Aşk dolu ellerime

Aşk dolu dudaklarımı

Dudaklarınla okşa

Varoluşun sıcacık sezgisi gibi

Rüzgâr bizi götürür

Rüzgâr bizi götürür.

Çeviri: M. B. Sezer

BH SANAT Mart-Nisan 2010

The Wind Will Take Us

In my small night, ah
the wind has a date with the leaves of the trees
in my small night there is agony of destruction
listen
do you hear the darkness blowing?
I look upon this bliss as a stranger
I am addicted to my despair.

listen do you hear the darkness blowing?
something is passing in the night
the moon is restless and red
and over this rooftop
where crumbling is a constant fear
clouds, like a procession of mourners
seem to be waiting for the moment of rain.
a moment
and then nothing
night shudders beyond this window
and the earth winds to a halt
beyond this window
something unknown is watching you and me.

O green from head to foot
place your hands like a burning memory
in my loving hands
give your lips to the caresses
of my loving lips
like the warm perception of being
the wind will take us
the wind will take us.

Forugh Farrokhzad

Translated by Ahmad Karimi Hakkak
The Persian Book Review VOLUME III, NO 12 Page 1337

Mezarlık Kapıları için Dizeler

2010-02-19T21:57:00.003+02:00

Mezarlık Kapıları için Dizeler

Steve Scafidi

Sedirden yapılmış Farsça

coğrafya ve gitar kitaplarına

mecburduk.

Ağzımız bozuktu ve Eyfel Kulesinden

kar düşerken titrerdik.

Tabaklarımız vardı ve kaşta uyuyan

bir pirenin uğursuz rüyaları.

Varoluşun hüznü sonradan

bir çeşit hazza dönüşüyor ve herkes

yok oldukça acı çekiyordu. Kendi üzerlerinde

akan nehirlerimiz, yeşil

moleküller, koyunun ağır gözleri vardı;

ve eşyadan menfaatimiz. Bilirdik

binlerce çeşit çayın adını.

Diğer minik sıçanlar dururken

karanlıkta beyaz sıçanımız vardı.

Acı. Sahip olduğumuz şeyi bilmedik.

Minik mavi kavanozlarda iyota,

ve okaliptüs ağaçlarına sahiptik

Küçük uzak yıldızların mizana direkleri içinden

döndü Mars bizimle birlikte.

Zillerin çıngırdamasına ve her şey için

bir söze sahiptik. Pembe aptal ay doğuyor

Silindir bir şapkayla ölümse

yanımızdan geçerken sessizce bize gülüyor.

Bunu özleyecek, bunu sevmiş olsak bile.

Kasım ’09 / İstanbul

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

Yedi İklim, Sayı 239, Şubat 2010

Steve Scafidi Lousiana Devlet Üniversitesi Yayınlarından çıkan Sparks from a Nine-Pound Hammer (2001) (Dokuz-Librelik Çekiçten Kıvılcımlar) ve For Love of Common Words (2006) (Sıradan Aşk Sözleri için) adlı kitapların yazarıdır. Marangozluk yapan şair, West Virginia’da Summit Point’te yaşamaktadır.

....................................................................................

Steve Scafidi

Steve Scafidi is the author of Sparks from a Nine-Pound Hammer (2001) and For Love of Common Words (2006), both from Louisiana State University Press. He is a cabinetmaker and lives in Summit Point, West Virginia.

Lines for the Gates of a Cemetery

We had bound volumes of Persian

geometry and guitars made of cedar.

We had loose talk and shivering

as snow fell from the Eiffel Tower.

We had dishes and the bloody dream

of a flea sleeping in an eyebrow.

The sadness of being was it turns out

a kind of joy and everyone suffered

as they disappeared. We had rivers

flowing over top themselves and green

molecules and the slow eyes of sheep.

We had a use for things. We knew

the names of a thousand kinds of tea.

We had the white possum in the dark

with the other tiny possums holding on.

It's sad. We didn't know what we had.

And we had iodine in tiny blue jars.

We had eucalyptus trees and the planet

Mars circled with us through mizzen

dot-light of the distant stars. We had

the tintinnabulation of bells and a word

for everything. The pink dumb

moon rising and death with a top hat

quietly laughing at us as he passed.

Even that we will miss. Even that we loved.

Steve Scafidi: Poetry

1. Gazel

2010-02-07T21:58:00.003+02:00

1. Gazel

Muhammed İkbal

Şayet yıldızlar yolunu şaşırsa— cennet benim mi yoksa senin mi?

Dünyanın gidişatına endişelenmeli miyim? Öyleyse dünya benim mi yoksa senin mi?

Eğer sonsuzluk tutkunun fırtınalarından yoksunsa, kimin hatası tanrım!

bu sonsuzluk çok anlamsız olmalı— benim mi yoksa senin mi?

Nasıl olur da zamanın ilk şafağında bir Melek isyan eder?

Bunu bilmeli miyim? Kimin sırdaşıydı Şeytan— senin mi yoksa benim mi?

Cebrail senin, Muhammed senin, senindir Kur’an; yine de

zarif kelimelerde kimin en mahrem ruhu yazılmıştır— benim mi yoksa senin mi?

Ve insan, topraktan olan bu yıldızın parlaması senin dünyanı ışıtır—

Şayet türü hastalanırsa bu kimin kaybıdır: benim mi yoksa senin mi?

(Cebrail’in Kanatları’ndan)

Çeviri: M. B. Sezer

Ghazal No. 1

If the stars wander from their path—is heaven mine, or Yours?

Should I care how the world goes? is the world then mine, or yours?

If all eternity be void of passion’s storms, whose fault,

God! that eternity should be so barren—mine, or Yours?

How could an Angel dare, in time’s first dawning, to rebel?

Should I know that? whose confidant was Satan—mine, or Yours?

Gabriel is Yours, Mahomed is Yours, Yours the Koran; yet in

Their gracious words, whose inmost soul is writtten—mine, or Yours ?

And Man, that thing of dust, that star whose shining lights Your world—

To whose loss will it be if his race sicken: mine or Yours?

Translated by V. G. Kiernan

BH Sanat: içsrilanka Dergisi

Ocak 2010 10. Sayı

Liang Xiaoming: Biri Diğerine

2010-01-26T21:41:00.004+02:00

Biri Diğerine

Liang Xiaoming

Sen ve ben kendi bardaklarımızı tutuyoruz

Her birimiz kendi çayını içiyor

Birbirimize gülümsüyoruz

Ve zarifçe başımızı sallıyoruz

Tamamen hijeniğiz

Herkes kendi adına konuşuyor

Herkes kendi parmaklarını sayıyor

Herkes bir fikir söylüyor

Herkes bir fikirle geliyor

Ve sonunda

Kendi yollarına gidiyorlar

Antrede el sıkışıyoruz

Herkes öbürünün gözlerine bakıyor

Merdivenlerin başında

Eğer sen önden gidiyorsan

Sana el sallıyorum

Yine gel diyorum

Eğer önce ben gidiyorsam

Bana el sallıyorsun

Acele etme diyorsun

Her birimiz kendi parkasını sıkıyor

Şayet yağmur yağıyorsa

Kendi yolumuza gidiyoruz.

Çeviri: M. B. Sezer

Akbük, Ocak-Şubat 2010

Sayı 3

Each to Each

You and I each hold our own cups
We each drink our own tea
We smile at each other
And nod with elegance
We are quite hygienic
Each person speaks of his own affairs

Each person counts on his own fingers
Each person expresses an opinion
Each person comes away with an opinion
And finally
They go their own way

In the doorway we shake hands
Each looking at the other’s eyes
At the head of the stairs
If you are going first
I wave to you
Say come again
If I am going first
You wave at me
Say don’t hurry
And we each pull on our parkas
If rain is falling
We run off in our own directions
……………………………………………………………………

Durulum

2010-01-08T23:35:00.002+02:00

İyi ki durdum sana baktım
Yorulmuştum sana baktım
Yüzün yoktu ama durdum
Kalabalık içindeydim birden durdum
Herkesin içinde sana baktım.

Kimsenin bildiği yoktu
Kımıldamıyordu piyasalar
Paranın geldiği yoktu
Ellerime ceplerimi soktum, durdum
Su içerken susuz sana baktım.

Resimler makyaj gibi akıyordu
Arabalar filler gibi sıkış tepiş
Sinemalarda iyi filmler dönüyordu
Dönercilerde yağlı et kokuları
Durdum Vivaldi çalıyordu
Sen yerken biraz da sana baktım.

İyi ki durmuşum sana bakmışım
Yorulmuşum sana bakmışım
Yüzün akmış arabanın aynasında
Kalabalık içindeymişim birden
Kurşun gibi kuş düşmüş yere
Kuş gibi kurşun
Herkesin içinde

1 Kasım ’09 / İstanbul

Dergâh, Sayı 238, Aralık 2009

Valzhyna Mort: Beyaz Rusyalı

2009-12-13T13:33:00.005+02:00

Beyaz Rusyalı

Valzhyna Mort

annelerimiz bile bilmez nasıl doğduğumuzu
bacaklarını ayırıp dışarıya nasıl sürünerek çıktığımızı
bombalandıktan sonra yıkıntıların arasından sürünmen gibi
hangimizin kız ya da erkek olduğunu söylemek zordu
ekmek olduğunu farzederek pisliği tıka basa yedik
ve geleceğimiz
ufukta ince bir iplik üzerinde bir jimnaktikçi
gibi şov yapıyordu
en yüksek mevkide
orospu gibi

biz kapısı önce tebeşirle vurulan
bir ülkede büyüdük
sonra karanlıkta bir savaş arabası gelirdi
ve seni kimseler görmezdi artık
ama o arabalarda ne silahlı adamlar
ne de tırpanlı göçebeler olurdu
aşk severdi böyle ziyaretleri
bizi gizlice yakalardı

biraz bozuk para için ne yaptığımızı kimsenin umursamadığı
umumi helâlarda özgürdük sadece
yazın sıcağıyla kışın karıyla dövüştük
dilin kendisi olduğumuzu öğrendiğimiz zaman
ve gözlerimizle konuştuğumuzda dilimiz sökülürdü
ellerimizle konuştuğumuzda gözlerimiz dürtüklendi
ellerimiz kesildiğinde ayak parmaklarımızla söyleştik
bacaklarımız vurulduğunda başımızı evet anlamında salladık
ve hayır anlamında salladık başımızı canlı canlı yediklerinde
geri süründük uyuyan annelerimizin karınlarına
bir bomba sığınağına girer gibi
tekrar doğmak için

ve işte ufukta geleceğimizin jimnastikçisi
güneşin kızgın çemberinde zıplıyordu.

Çeviri: Mustafa Burak Sezer
25 Ekim ’09 / İstanbul

*Gözyaşları Fabrikası’ndan. (Factory of Tears, by Copper Canyon Press.)

Valzhyna Mort 1981’de Beyaz Rusya’nın Minsk kentinde doğdu. Şiirleri bir çok Avrupa diline çevrilip, çeşitli dergi ve antolojilerde yer aldı. 2004’te Slovenya’da şiir okuma performanslarından ötürü Velencia Kristal Ödülüne layık görüldü. Şair Amerika’nın Virginia eyaletinde yaşıyor.

Yedi İklim, Sayı 236, Kasım ‘09

..........................

..........................

Belarusian I*
by Valzhyna Mort
translated by Franz Wright and Elizabeth Oehlkers Wright

even our mothers have no idea how we were born
how we parted their legs and crawled out into the world
the way you crawl from the ruins after a bombing
we couldn't tell which of us was a girl or a boy
we gorged on dirt thinking it was bread
and our future
a gymnast on a thin thread of the horizon
was performing there
at the highest pitch
bitch

we grew up in a country where
first your door is stroked with chalk
then at dark a chariot arrives
and no one sees you anymore
but riding in those cars were neither
armed men nor
a wanderer with a scythe
this is how love loved to visit us
and snatch us veiled

completely free only in public toilets
where for a little change nobody cared what we were doing
we fought the summer heat the winter snow
when we discovered we ourselves were the language
and our tongues were removed we started talking with our eyes
when our eyes were poked out we talked with our hands
when our hands were cut off we conversed with our toes
when we were shot in the legs we nodded our heads for yes
and shook our heads for no and when they ate our heads alive
we crawled back into the bellies of our sleeping mothers
as if into bomb shelters
to be born again

and there on the horizon the gymnast of our future
was leaping through the fiery hoop
of the sun

*poem is from Factory of Tears, just published by Copper Canyon Press.

PFERDCHEN LAUF GALLOPP

2009-10-26T14:29:00.002+02:00

PFERDCHEN LAUF GALLOPP

Dimitris Dimosthenous Lentzis

Çok küçük nalbur dükkanı, metalik bir ses gibi,
gibi bir ürperme, tüm küçük nalburlar gibi
Bekçilerin orada sürgün edilmiş bir müzik kutusu
Bir düzine kurşun asker ordusu
Kör askerlerin ordusu, kör şarkıların bekçileri
Çocukluğun anavatanında
Eski yatağın, modası geçmiş yatağın altında

Duy, duy, duyun iyi insanlar
Keresteyi ve hatıraları çiğneyen kalender sıçanları dinleyin
Duyun iyi adamlar, duyun iyi kadınlar, duy aşkım
Kalbimin altında hareket eden kızgın sıçanları hissedin
Dinleyin

Caddenin sonunda, yani sonunda
Müziği beğenen küçük at şehri yürüyüp geçiyor,
krallığı beğeniyor, imajlarla çoğaltılmış yeşil araziyi
askerlerin önerilerini sallamadan
süvarisini arıyor

Koştur küçük at
Kabuslarımızda, sömürülen anlarımızda koştur
Dinle tenimin sahne fısıltısını
Duy, duy, duyun usumun uyruklarını
Dinle bu dört nala koşuyu, bu yazı.

Çeviri: Mustafa Burak Sezer

26. 07. 09 / İslamabad

..........................................................

PFERDCHEN LAUF GALLOPP

Toolhouse too small, like a chink, like
a creep, like as any small toolhouse
There is expelled a music box with gatekeepers
An army of a dozen leaden soldiers
Blind soldiers army, blind melody gatekeepers
In the fatherland of childhood
Under the old bed, the old-fashioned bed

Hear, hear, hear good people
Listen the carefree rats to crunch wood and memories
Hear good men, hear good women, hear my love
Feel the move of irate rats under my heart
Listen

At the end of the street, at the end
Pass over the city the little horse regards the music, regards
the kingdom, regards the green of the field
augmented by images
is looking for the horsemen soldiers
to choice without the advice of out of collar soldiers ministry

Gallop little horse
In our nightmares, in our sweated moments, gallop
Listen my skin`s stage whisper
Hear, hear, hear citizens of my mind
Listen to the gallop, listen my summer

..............................................

Yunan şair Dimitris Dimosthenous Lentzis'in bazı yayınlanmış çalışmaları:

Şehirde, 1970, şiir
Otuz Şahidin Yaşamı, şiir, 1972
Elsinorelu Anna hakkında Notlar, 1983, şiir
El Boyama Orantısı, 1987, şiir
Havai Fişekler, 2000, piyes
Küçük Kırmızı Kitap, 2003, roman
Unutulmayan Rüyalardan, 2005, şiir

Yedi İklim, Sayı 235 Ekim 2009

Written about 3 months ago

I’m Listening to Istanbul By Orhan Veli

2009-10-04T21:42:00.002+03:00

I’m listening to Istanbul, my eyes are closed;
At first some wind is blowing slightly
And leaves are swaying slowly on the trees;
Far out, far away
The unceasing bells of the water carriers;
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed.

I’m listening to Istanbul, my eyes are closed;
Birds are passing by, just then
Clouds of birds, crying in the sky,
And nets are drawn in the kiddles;
Some woman’s feet are touching to the water;
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed.

I’m listening to Istanbul, my eyes are closed;
The Grand Bazaar is fresh and cool,
And Mahmutpaşa is chirping;
Courtyards are full of pigeons,
Hammer sounds are coming from the docks,
And in a beautiful spring wind, the smell of sweat;
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed.

I’m listening to Istanbul, my eyes are closed;
The drunkenness of old kingdoms in my head
A mansion with its dusky boathouses,
Is in a clatter of ceased sou'westers
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed.
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed;
Some coquette is passing by the sidewalk;
Swearwords, songs, ballads and innuendos…
Something falls on the ground out of her hand,
It must be a rose;
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed.

I’m listening to Istanbul, my eyes are closed;
Some bird is fluttering in your skirts;
I know your forehead is warm or not;
I know your lips are wet or not;
A white moon is rising beyond the pistachios
I figure it out from your heart’s beating
I’m listening to Istanbul, my eyes are closed.

Translated by Mustafa Burak Sezer

September ’09 / Istanbul

..........................

............................

Biography*

Orhan Veli Kanık (April 13, 1914 – November 14, 1950) was a Turkish poet. Together with Oktay Rıfat and Melih Cevdet, he founded the Garip Movement. Orhan Veli was born in Istanbul. His father was a conductor of the Presidential Symphony Orchestra. His younger brother, Adnan Veli, was a well known journalist whose memoir of his time in prison on political charges, "Mahpushane Çeşmesi (The Prison Fountain)", was published in 1952. Orhan Veli studied at the Ankara Gazi High School before he started his university education which lasted one year at Istanbul University's philosophy department before dropping out in 1935. He was employed by the Ministry of Education as a translator from 1945 to 1947. Later, he worked as a freelance translator and journalist. In 1949, he helped the publication of Yaprak, a literary magazine. As also evidenced from the contents of some of his deeply humorous poetry, he was a heavy drinker. His death was due to a brain hemorrhage a few days after he fell into a pot hole on the street while intoxicated.

He is known for advocating a poetry without excessive stylistic elements and adjectives, and preferring a style closer to free-verse. He is known for his unique voice, and depth of emotion underlying the seemingly easy-coming nature of his verse. His poetry is highly admired by the public as well as in academic circles.

Works

* Garip (Together with Oktay Rifat and Melih Cevdet, 1941)
* Garip (1945)
* Vazgeçemediğim (1945)
* Destan Gibi (1946)
* Yenisi (1947)
* Karşı (1949)
* Collected Poems (1951, 1975)

*Wikipedia

Salty Water in My Canteen By İsmet Özel

2009-08-25T17:40:00.003+03:00

West Indies, Red Apple, Ithaki, China!

I’ve been sentenced to set forth for a long journey.

I've no more lot in the white man's region

I’ve committed an offence against natives’ land

I’m a dangerous faction among the despots,

an indecorous one among the nationalities.

my atrocity

has isolated me from the flavor of languorous fruits

I’ve chosen a taste of a bitter root

in the world

there is no shade to rest nearby

I’ve been sentenced to set forth for a long journey.

What is the distant?

For me who even lives far from himself

How distant the destination could be?

My head is open, I divided my hair

from the middle

whose country I pass through

tattoos on my temples shall betray me

they’ll call me brave and honored

whereas I’m silent and broken-hearted

the cascade cry that I’ve captured from pirates

is no more useful to me

I disgust the farm laborers’ comfortable

and sedentary dialect.

on my neck

jewels that have been made from the shames of people

who have judged me

on my back the deaf weighbridge of the hidden knowledge

I’ve added salt to the water inside of my canteen, I don’t have provisions

I’ve been sentenced to set forth for a long journey.

I’m abandoning a life, an ordered life

viewers used to say it was looking good on me

the pocket-mirror that I bought from the canteen when I was a soldier

and some nights when I used to go out

the knuckleduster that I’ve worn with a frivolous smile

such my luxuries will also stay here

Its order given by the arbitrators

from this life neither a scent nor an echo nor a paint

I’ve signed the paper that banned me to carry these

Here my job is over, I don’t have any home

I’ve been sentenced to set forth for a long journey.

Translated by Mustafa Burak Sezer

11 July 2009 Islamabad

Source: Erbain / Kırk Yılın Şiirleri (Erbain - The Poems of 40 Years, 1987).

p.s. You can also read the poem in Spanish translation in the poet’s official web page.

1- http://www.ismetozel.org/site/modules.php?name=News&file=article&sid=380

and you can also read it in Dutch translation:

2- http://www.ismetozel.org/site/modules.php?name=News&file=article&sid=54

Biography: İsmet Özel (born 19 September 1944 in Kayseri) is a Turkish poet and humanist scholar. Özel is the sixth child of a police officer from Söke. He attended his primary and secondary school in Kastamonu, Çankırı and Ankara. He attended classes at Political Science Faculty of Ankara University, but graduated from the French Language department of Hacettepe University.

Özel published Halkın Dostları magazine with Ataol Behramoğlu. Özel's songs of freedom derived its content from socialism but their structure and symbolism reflected the tastes of the Second New Generation movement in Turkish poetry. In the 1970s, Özel developed a mystic and Islamist view which shocked his leftist audience. He worked as a French lecturer in the State Conservatory. He spent all his time writing after he retired. Because of both his interesting character and works, he took an impressive place among his contemporaries.

Özel, who published his early poems in 1963, became salient with densely using images and his meticulous effort to choose words. He collected his early poems in the book called Geceleyin Bir Koşu (A Run in the Night, 1966), in which he searches the truth of being human. His attributions about gathering the innovations and experimental sides of Turkish Poetry with social realism and his success to realize it caused to his second book called Evet İsyan (Yes, Rebel, 1969) made big echoes.

In 1970, he published Halkın Dostları review with Ataol Behramoğlu. In fact, Ataol Behramoğlu purified his poetry by leaving out crude propaganda and naive didacticism. İsmet Özel, perhaps the most talented of the group, turned to Islam for inspiration, but preserved the revolutionary bravura of his Marxist days. In following years, İsmet Özel experienced great changes in his political and philosophical approaches, and dedicated himself to the Islamic thought.

When asked by his friend Murat Belge, a noted socialist intellectual, the reason for his conversion, Özel replied, "a man looks either after his freedom or his security, but he cannot acquire one without the other. All my life has been a search for ontological security. I am convinced that I found this security in the Qur'an. Islam is a healing for me. Those who either have no wounds or are not aware of their wounds will have no need for this healing." However, Özel is convinced that mankind is sick. In Three Problems: Technology, Civilization and Alienation and in To Speak in Difficult Times and also It Is Prohibited to Eat the Stones, Özel argues that mankind is from an acute alienation which is a result of destructive technology, artificial division of man and nature, and the enlightened principles of Islam which emphasize the synthesis of the sacred and the profane is the only medicine available for this disease. Three Problems is one of the most influential books of recent times in Turkey. Another following twenty years, he claimed that he broke the ties with the Islamic Media. His third work called Cinayetler Kitabı (The Book of Murders, 1975) was a perfect example of his quality in writing poems which it emphasizes the dedication to his early works.

In addition to putting his understanding of poetry, the book called Şiir Okuma Kılavuzu (The Handbook of Reading a Poem, 1980) also points an still being a research field: the contemporary position of Turkish Poetry.

In the book called Celladıma Gülümserken (When I Smile at My Executioner, 1984), the main borders of İsmet Özel’s poetic world clarified, he collected all his poems in the book Erbain / Kırk Yılın Şiirleri (Erbain - The Poems of 40 Years, 1987).

Except newspaper works, starting from 1960, he published his poems and works in Devinim 60, Papirüs, Yeni Dergi, Şiir Sanatı, Halkın Dostları (1964-71), Diriliş, Mavera, Gösteri, etc. The most notable of these is undoubtedly the column he had in newspapers of Yeni Devir (1977-79 and 1981-82), beginning from 1981-82 / 1985 partially in the Millî Gazete, moreover also in the Yeni Şafak newspaper. Both in these works and his first essay book called Üç Mesele' (In Three Problems: Technology, Civilization and Alienation) (1978), he defended that Muslims had to be dependent to the Islamic sources itself. He claimed that this is the most realistic and rightful effort in the conditions that is far and away from Islamic Sources. He won the Writers’ Union Turkey’s Essay Award (1985) and Chilean poet Gabriela Mistral Award (1995) with his book Taşları Yemek Yasak (It Is Prohibited to Eat the Stones). He told his views about intellectual agenda in the television program İsmet Özel'le Başbaşa (Alone with İsmet Özel) which was hosted by İsmail Kara on Channel 7.

Özel has aimed at a new awareness of social responsibilities. In the 1970s, he adopted a mystical view of life without losing the strength of expression and inventiveness which he had evolved during his socialist period. He has drawn upon his knowledge of Western philosophy, Marxist sociology, and radical Islamist political theory to advocate a modern Islamic perspective that does not hesitate to criticize genuine societal ills while simultaneously remaining faithful to the ethical values and spiritual dimensions of religion. Özel, a Marxist convert to Islam: "I did not consider myself a part of the society I was in—but as a candidate for the courageous and uncompromising defense of the cause of the just." He wrote a poem titled, Of not being a Jew, in which he lamented the fact that he felt like a pursued Jew, but had no second country to go to. "Your load is heavy / He's very heavy / Just because he's your brother / Your brothers are your pogroms / When you reach the doorsteps of your friends / Starts your Diaspora," he wrote.

"As a political system in Turkey, socialism is possible, Turkism is probable, Islam is certain."

Source: Wikipedia

I’m Compelled To You By Attila İlhan

2009-07-27T19:44:00.001+03:00

I’m Compelled To You

By Attila İlhan

I’m compelled to you, you cannot know
I’m holding your name in my mind like a nail
Your eyes are getting bigger and bigger
I’m compelled to you, you may not know
I’m warming myself up with you.

Trees are getting ready for autumn
Is this city that old Istanbul
Clouds are coming apart in the dark
And street lamps are kindling suddenly
Rain smell on the sidewalks
I’m compelled to you, you are not here

Loving is sometimes dismally apprehensive
And man all of a sudden gets tired in the nightfall
Of living as a captive on the razor’s edge
Sometimes his passion breaks his hands
And he displaces a few lives out of his living
Which door he knocks now and then
Behind him the wicked howl of loneliness.

A pauper gramophone is playing in Fatih
A Friday is playing from the old times
If I stop at the corner and listen carefully
And bring a brand-new sky to you
Weeks are chipping off in my hands
Whatever I do whatever I hold wherever I go
I’m compelled to you, you are not here.

Maybe you are the blue-freckled kid in June
Ah, nobody knows you, nobody
A freighter is running out from your solitary eyes
Maybe you are getting on a plane in Yeşilköy
You’re all wet, your hairs are shivering
Maybe you’re troubled, broken and alarmed
The evil wind is blowing your hair.

Whenever I think about a living
In this board of wolves maybe it’s difficult
Without any shame but without dirtying our hands
Whenever I think about a living
I say ‘hush!’ and begin with your name
Your hidden seas are moving within me
No, it won’t be any other way
I’m compelled to you, you cannot know.

Translated by Mustafa Burak Sezer

21 July 2009 / Islamabad

Biography: Attilâ İlhan (June 15, 1925 – October 10, 2005) was a Turkish poet, novelist, essayist, journalist and reviewer.

Early life

Attilâ İlhan was born in Menemen in İzmir Province, Turkey. He received most of his primary education in İzmir. However, because of his father's job, he completed his junior high school education in different cities. Aged 16 and enrolled in İzmir Atatürk High School, he got into trouble for sending a poem by Nazım Hikmet, a famous dissident communist Turkish poet, to a girl he was in love with. He was arrested and taken into custody for three weeks. He was also dismissed from school and jailed for two months. After his imprisonment, İlhan was forbidden from attending any schools in Turkey, thus interrupting his education.

Following a favourable court decision in 1941, he received permission to continue his education again and enrolled in Istanbul Işık High School. During the last year of his high school education, his uncle sent one of his poems to CHP Poetry Competition without telling Attilâ. The poem, Cebbaroğlu Mehemmed won the second prize among many poems written by famous poets. He gratuated from high school in 1942 and enrolled in İstanbul University's law school. However, he left midway through his legal education to pursue his own endeavours and published his first poetry book, Duvar (The Wall).

Years in Paris

In his second year at Istanbul University, he went to Paris in order to take part in supporting Nazım Hikmet. His observations of the French and their culture were to influence many of his works.
After returning to Turkey, he repeatedly ran into trouble with the police. Interrogations in Sansaryan Han influenced his works based on death, thriller, etc.

Istanbul–Paris–İzmir triangle

He went back to Paris again in 1951 because of an official investigation about an article in Gerçek newspaper. In this period he learned to speak French and studied Marxist philosophy. In the 1950s Attilâ İlhan spent his days along an İstanbul–Paris–İzmir triangle and during this period he started to become popular in Turkey. After returning to Turkey, he resumed studying law. However, in his last year at law school, he left university and took up a journalistic career. His relationship with the cinema also started in this year. He began writing movie reviews and critiques in Vatan newspaper.
Artistic versatility

After completing his military service in Erzurum in 1957, İlhan returned to İstanbul and concentrated on cinema. He wrote screenplays for nearly 15 movies under the nom de plume Ali Kaptanoğlu. However, cinema didn't meet his expectations and he went back to Paris in 1960. During this period, he analyzed the development of socialism and television. The unexpected death of his father caused him to return to his hometown of İzmir, where he would remain for the next eight years. During this period, he served as the editorial writer and editor-in-chief of the Democratic İzmir newspaper. During the same years, he also wrote poetry books, Yasak Sevişmek and Bıçağın Ucu of the Aynanın İçindekiler series.

Political views

In his later life he appeared on television programs where he discussed literary and social issues. Although he was a devoted communist, he never espoused Stalinism and he always took a nationalistic point of view within communism. He was also an intellectual figure in Turkey where his nationalist ideas influenced the public. In his series of books entitled Hangi …, he questioned the imitative intellectualism which dominated the cultural and political life of Turkey.

Personal life

He married in 1968 and remained so for 15 years.
He was the brother of famous Turkish actress Çolpan İlhan, wife of the late Sadri Alışık, himself a famous actor. Attilâ İlhan died of a heart-attack in İstanbul. Attilâ İlhan was laid to rest at Aşiyan Asri Cemetery.

Source: Wikipedia

Expected By Necip Fazıl Kısakürek

2009-07-20T19:25:00.001+03:00

Expected

By Necip Fazıl Kısakürek

Neither patient waits for the morning
Nor the grave for the fresh deceased
Nor the devil for a sin,
As I wait for you.

It passed; I don’t want you to come
I’ve found you in your absence
Leave your silhouette in my fantasy
What’s the use of it, don’t come anymore.

Translated by Mustafa Burak Sezer

11 July 2009 Islamabad

..................................

Beklenen

Ne hasta bekler sabahı
Ne taze ölüyü mezar
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar

Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar

Source: Çile (Ordeal)

NECIP FAZIL KISAKUREK (1904-1983)

Necip Fazıl Kısakürek was born on May 26, 1904 in Istanbul. He wrote under various pseudonyms such as Ahmet Necip, Ne-Fe-Ka, Hi-Ab-Kö, Ha-A-Ka, Prof. Ş.Ü., Be-De, Adı Değmez, Neslihan Kısakürek, Ahmet Abdülbaki, and Ozan. Necip Fazıl Kısakürek was the member of a prominent family, and grew up in a crowded mansion. During his frequently interrupted educational life, he attended various schools, and finally, he spent five years at a military school but never graduated. In 1924, he went to Paris, France and studied philosophy for about two years. Upon his return to his homeland, he continued the bohemian lifestyle that he had taken up in Paris. He spent short periods in various governmental jobs but never had a consistent professional career.

After 1923, Necip Fazıl Kısakürek earned himself a place in the literary world through the articles and poems that appeared in various publications and newspapers. His first volume of poetry was published in 1925, and many poems and plays followed. But his first novel appeared in 1970, after a long period of silence. Kısakürek is best known for the poems that he wrote during the first years of the Republic; rendered in syllabic meter, these are aesthetically minded, profoundly metaphysical and psychological pieces. This type of poetry, especially because of the emphasis placed on the aesthetic aspect, represented his quest for a common and pure poetic language, an enthusiasm that he shared with some of his contemporaries. In the hands of Necip Fazıl Kısakürek, the syllabic meter that had until then been struggling within the confines of a formal structure, was elevated to a competent level. In addition, he is unique among his contemporaries because of his pathetic and tragic characters, who manifested themselves through mystical and metaphysical tendencies, unfounded fears, and delirium. Through this innovative approach, Necip Fazıl Kısakürek has had a lasting impact on many poets that followed him.

In addition to poetry, for some time Necip Fazıl Kısakürek was actively involved with drama as well. Sensations such as fear, terror, disgust, mistrust, suspicion, isolation, which appeared as abstract concepts in his poetry, have been carried to the stage through various dramatic techniques and striking dialogues. His dramatic characters are often guilt ridden, and they experience heavy pangs of conscience. His plays often forced the limits of the mind, and took up themes such as the relationship between destiny and will, the relationship between mind, feeling and intuition, and the conflict of the tangible versus the abstract. Due to all this, some critics argued that Kısakürek was influenced by the Nordic tradition of drama. Indeed, most of Kısakürek’s dramatic works are composed with meticulously detailed technique, and they leave little room for interpretation or creativity by the producer or the dramaturge. However, despite these obvious restrictions, the Turkish State Theater has performed almost all of his dramatic pieces repeatedly.

Necip Fazıl Kısakürek led an extremely productive life, and wrote many poems, plays, articles, and essays. In 1980, in an official ceremony, The Turkish Foundation for Literature granted him the “Sultanı Şuara” (“Mastermind”) title.

Necip Fazıl Kısakürek died in Istanbul on May 25, 1983.

Necip Fazıl Kısakürek's Works:

Poetry: Örümcek Ağı (The Cobweb, 1925), Kaldırımlar (Pavements, 1928), Ben ve Ötesi (Me and Beyond, 1932), Çile (Suffering, 1962), Şiirlerim (My Poems, 1969), Esselam (Greetings, 1973).

Play: Tohum (Seed, 1935), Bir Adam Yaratmak (To Create a Man, 1938). Künye (Identification Tag, 1940), Sabırtaşı (The Epitome of Patience, 1940), Para (Money, 1942), Nam-ı Diğer Parmaksız Salih (Well-known Fingerless Salih, 1949), Reis Bey (Reis Bey, 1964), Ahşap Konak (Wooden Mansion, 1964), Siyah Pelerinli Adam (The Man with the Black Cape, 1964), Ulu Hakan Abdülhamid Han (The Great Emperor Abdülhamid Khan, 1965), Yunus Emre (Yunus Emre 1969), Kanlı Sarık (Bloody Sarık, 1970), Mukaddes Emanet (The Holy Trust, 1971), İbrahim Edhem (İbrahim Edhem 1978).

Short Story:
Birkaç Hikâye Birkaç Tahlil (Several Short Stories and Several Analyses, 1933), Ruh Burkuntularından Hikâyeler (Short Stories from Sad Souls, 1965), Hikâyelerim (My Stories, 1973).

Novel: Aynadaki Yalan (The Lie in the Mirror, 1970), Kafa Kağıdı (Identity Card, 1983).

Scenario: Vatan Şairi Namık Kemal (The Motherland Poet Namık Kemal, 1944), Senaryo Romanları (Screenplay Novels, 1972), Battal Gazi (Clumsy Veteran), Yangın Var (Fire!).

Monograph: Eseri ve Tesiriyle Namık Kemal (Namık Kemal, His Work and Its Impact, 1940), Ulu Hakan Abdulhamid Han (The Great Emperor Abdulhamid Han, 1965), Vatan Haini Değil Büyük Vatan dostu Vahidüddin (Vahidüddin, A Great Lover of the Motherland, Not a Traitor, 1968), Benim Gözümde Menderes (Menderes In My Opinion, 1970).

Philosophy-Memoir: Çerçeve (Frame, 1940), Maskenizi Yırtıyorum (I’m Ripping Your Mask, 1953), At’a Senfoni (Symphony to a Horse, 1958), Türkiye’nin Manzarası (State of Turkey, 1968), Binbir Çerçeve I – V (Thousands of Frames I-V, 1968-69), Çepeçevre Anadolu ve Gençlik (All Around Anatolia and Youth, 1969), Çepeçevre Sosyalizm, Komünizm ve İnsanlık (All Around Socialism, Communism and Humanity, 1969), Son Devrin Din Mazlumları (Modest Religious People of The Last Age,1969), Yeniçeri (Janissary, 1970), Tarihimizde Moskof (Russians in Our History, 1973), Cumhuriyet’in 50. Yılında Türkiye’nin Manzarası (The Image of Turkey on the 50th Anniversary of the Republic, 1973), İhtilal (The Revolution, 1976), Rapor 1-13 (Report 1-13, 1976-80).

Religion-Mysticism: Halkadan Pırıltılar (Sparkles from the Ring, 1948), Çöle İnen Nur (The Holy Light Casting on the Desert, 1950), Altın Zincir (Golden Chain, 1959), Altun Halka (Golden Ring, 1960), O ki O Yüzden Varız (That is the Reason of Our Existence, 1961), İlim Beldesinin Kapısı Hz. Ali (Esteemed Ali, The Door to the City of Science, 1964), Hulefa-i Raşidin Menkıbelerine Ait Bir Pırıltı Binbir Işık (The Gleam of Thousands of Lights of the Hulefa-i Raşidin Legends, 1965), Peygamber Halkası (The Prophet Ring, 1968), Tanrı Kulundan Dinlediklerim (The Things I Heard from the Servant of God, 1968), Nur Harmanı (Harvest of Holy Light, 1970), Başbuğ Velilerden 33 (From the Principal Saints 33, 1974), Veliler Ordusunda 33 (Among the Saints 33, 1976), Do�?ru Yolun Sapık Kolları (Perverted Deviations of the True Way, 1978), İman ve İslam Atlası (Atlas of Faith and Islam, 1981), Batı Tefekkürü ve İslam Tasavvufu (Thoughts of the West and Islam Sufism, 1982).

Speech and Conference: Abdülhak Hamid ve Dolayısıyla (Abdülhak Hamid and So, 1937), Müdafaa (Defense, 1946), Her Cephesiyle Komünizma (Communism in All Its Aspects, 1961), Türkiye’de Komünizma ve Köy Enstitüleri (Communism in Turkey and the Village Institutions, 1962), İman ve Aksiyon (Faith and Action, 1964), İki Hitabe (Two Speeches, 1966), Müdafaalarım (My Defenses, 1969), Hitabe (The Speech, 1975), Yolumuz, Halimiz, Çaremiz (Our Way, State and Remedy, 1977).

Memoir: Cinnet Mustatili (Rectangle of Madness, 1955), Büyük Kapı (Great Door, 1965), Hac (Pilgrimage, 1973), Babıâli (The Sublime Porte, 1975

* Biographical information concerning Necip Fazıl Kısakürek has been gathered from Tanzimat’tan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi.

Reference: Yesim Gokce (Bilkent University)/Turkish Cultural Foundation.

Burn with the Equivalent by Cemal Süreya

2009-07-11T18:37:00.001+03:00

Burn with the Equivalent

by Cemal Süreya

While walking alongside with the equivalent
To be an individual in the hell street,
And after being gentle-most
To speak with you with primitive words.

Five o’clock ironmongers from the windows
Are showing metallic coins,
And asking about solitude, solitude
Is something like a plain lowland.

I have nothing but the outgoing street
I wish I had loved you for this alone.

Translated by Mustafa Burak Sezer

03 July 2009 / Islamabad

..........................

...............

Eşdeğeriyle Yan

Eşdeğeriyle yanyana yürürken
Cehennem sokağında birey olmak,
Ve en inceldikten sonra
İlkel sözcüklerle konuşmak seninle.

Saat beş nalburları pencerelerden
Madeni paralar gösteriyorlar,
Yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık,
Bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Babamın Kansız Düşen Dişleri

2009-07-06T17:58:00.000+03:00

Mustafa Burak Sezer

Babamın Kansız Düşen Dişleri

babamın dişleri dökülüyor tek tek,
kansız çok sigara, çok bela, çok kötülük, insanlar:
demek ki düşünüyorum bir kabusun içinden
zemine çarpınca uyanabilirim!
gibi bir kütle ceplerimden
bozuk paralar parça-parçalanıyor.

bir dişi daha gitti kansız balık avında
kansız ölümler acaip ölüm demek
kansız ölümler ameliyat masasına yatmadan.
doktorlar katillerin yeni ap-deyti yani.

bulaşık makineleri, çamaşır makineleri, asan-sör, yes sör, uçak.
o kadar insanın arasında makine-
leştirilmiş biyolojik şizofreni hastası
neo-depresif atak, neo-matrix çocuğu
iyi aile çocuğu, etiler çocuğu
biz yumuşak g çocuğumuyuz ulan şirinler?

oldu olan, dişler döküldü, hayat bize zor
“biliniyor şarkıların sırası bizde” demiş ismet özel
ben bilmem.
çok okumak, çok göz bozuntusu, çok çalışmak, az para
bu mudur?
vur mudur kırmızı kart görene müstehak
hakemlerin düdük çaldığı tımarhaneler?
bilinmiyor: şarkıların ayarı kaçmış
bilinmiyor: ölürken numara yapıyoruz
bilinmiyor: hayata 1-0 mağlup
kurşunun değdiği yere pansuman
otların sarardığı yerlerde piknik yapamıyoruz.

11 Ağustos 2008 / İstanbul

Bir Nokta, Haziran 2009

Two Hearts

2009-07-01T19:26:00.001+03:00

Two Hearts

by Cemal Süreya

The shortest way between two hearts:
Stretched to each other and now and then
Reaching to other only by finger tips
Two arms.

I’m running toward the stairs,
Waiting is the body-gathering of the time;
I had come too early I can’t find you,
As if something is being rehearsed.

Birds are gathered and emigrating
I wish I had loved you for this alone.

Translated by Mustafa Burak Sezer

1 July 2009 / Islamabad

........................................

İKİ KALP

İki kalp arasında en kısa yol:
Birbirine uzanmış ve zaman zaman
Ancak parmak uçlarıyla değebilen
İki kol.

Merdivenlerin oraya koşuyorum,
Beklemek gövde kazanması zamanın;
Çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
Bir şeyin provası yapılıyor sanki.

Kuşlar toplanmışlar göçüyorlar
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Walnut Tree

2009-02-27T16:44:00.001+02:00

Walnut Tree

Nazım Hikmet (1902 - 1963)

Foam by foam, my head is a cloud, my inside outside is a sea
I am a walnut tree in the Gülhane Park,*
Knar by knar, shred by shred an old walnut.
Neither you are aware of this nor the police.

I am a walnut tree in the Gülhane Park.
My leaves are glint by glint like a fish in the water.
My leaves are taintless like a silk hankie,
Tear off, my rose, wipe your eyes' teardrops.
My leaves are my hands, exactly I've one hundred thousand hands.
I touch you with hundred thousand hands, to Istanbul.
My leaves are my eyes, I see with surprise
I watch you with hundred thousand eyes, Istanbul.
My leaves beat, beat like one hundred thousand hearts.

I am a walnut tree in the Gülhane Park.
Neither you are aware of this nor the police.

Translated by Mustafa Burak Sezer

*An old historical park in the European side of Istanbul

CEVİZ AĞACI

NAZIM HİKMET (1902 - 1963)

Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril,
koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil.
Yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var.
Yüz bin elle dokunurum sana, İstanbul'a.
Yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, İstanbul'u.
Yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.

PİNG-PONG TABLE

2009-02-20T20:22:00.001+02:00

PİNG-PONG TABLE

Sezai Karakoç (1933 - )

White thread stiff thread and rat-tat-tat
Round ball small ball and rat-tat-tat
Ping-pong table between existence and nothingness
I, my hands are cut between existence and nothingness
….. Cheerio to your kiss and rat-tat-tat
Together to the cinema… yes… and rat-tat-tat
Ping-pong table between existence and nothingness

Ox's eye or calf's tail
Kadifekale or river of Sen
Either Sezai or ping-pong table
Either ping-pong table or empty rifle
A high sign cheerio and rat-tat-tat
How your eyes are beautiful how good
How beautiful how warm
Rat tat tat rat tat tat tat

Translated by Mustafa Burak Sezer

..........................

................

PİNG-PONG MASASI

Beyaz iplik sert iplik ve tak tak
Yuvarlak top küçük top ve tak tak
Ping-pong masası varla yok arası
Ben ellerim kesik varla yok arası
...... Öpüçüğüne eyvallah ve tak tak
Beraber sinemaya ... evet ... ve tak tak
Ping-pong masası varla yok arası

Öküzün gözü veya dananın kuyruğu
Kadifekale veya Sen nehri
Ha Sezai ha ping-pong masası
Ha ping-pong masası ha boş tüfek
Bir el işareti eyvallah ve tak tak
Gözlerin ne kadar güzel ne kadar iyi
Ne kadar güzel ne kadar sıcak
Tak tak tak tak tak tak tak

Goodness

2009-02-03T14:42:00.003+02:00

Goodness

Poem by Mehmet Aycı

A river loving another river don’t panic
A sea on the upbeat for months don’t worry
Inside buds are blowing you’re witnessing of that sound
Thousands of sparrows are playing on the branches of trees
Such you’re experiencing things, beautiful, ephemeral
There is no place for anxiety, life is short anyway...

You know these things too, don’t let the poet speak
As much as I am your guest I’m bonded to you
There is no place for anxiety,
Besides world...

I am also a stranger to you as much as I am close
As much as foreign I am close to you
I don’t complain for life, when you are not here
I say stop to the pain of my left side
Though it doesn’t stop…

So we are growing my dear
Living for today, from the fire
A clover with twenty-nine blades

Translated by Mustafa Burak Sezer

..........................

................

İYİLİK
Mehmet Aycı

Bir ırmak bir ırmağı seviyor sakın heyecan yapma
Bir deniz aylar boyunca yükselme halinde endişelenme
İçinde tomurcuklar patlıyor o sese tanıksın
Binlerce serçe oynuyor ağacın dallarında
Gibi şeyler yaşıyorsun, güzel, kısa ömürlü
Endişeye mahal yok, zaten ömür de kısa…

Bilirsin bunları bir de, şairi konuşturma
Konuğun olduğum kadar bağlıyım sana
Endişeye mahal yok;
Zaten dünya…

Sana çok yabancıyım yakın olduğum kadar
Yabancı olduğum kadar yakınım sana
Yakınmıyorum hayattan, olmadığın zaman da
Sol yanımdaki sızıya hele bir dur diyorum
Gerçi durmuyor ama…

İşte böyle büyüyoruz sevgilim,
Yaşamak bugün için, ateşten
Yirmi dokuz yapraklı bir yonca…

Kaynak: Derin, Mehmet Aycı, Ebabil Yayınları, 2008, Sayfa 50-51
Source: Deep, Mehmet Aycı, Ebabil Publishing House, 2008, Page 50-51

the idea of being a phantom in Istanbul

2008-11-26T21:55:00.002+02:00

a crackpot among old phantoms

your hair is dry and teeth are wet

a weirdo symphony orchestra

sliding the time from its fingernails

you've lived in ages before christ-

and if time is a rattlesnake

being a ghost isn't virtuous anymore-

and blood doesn't' stop on your gashed head

this is a curse / however you bend

you're a spitted out dead

to the aborted womb of the city

now with incoherent matters

gypsies go crazy in the moonlight

irons rust in the dirt of drains

houses tipped out from belongings where their soul stinks

intriguer genies settle inside them

yearning for smoke and sour wine

demons, addicts and cancerous cheap sluts

brothels planted all over the face of rotten cities

how their asses on fire

such the dead are

scared of.

murder is freedom, in the back street

for instance a junkie would be killed by a syringe.

this could be a banker instead of a prostitute

pickpockets, godfathers, traitors,

and bribe taker cops should be added to calculation

death comes suddenly by unexpected corners

from darkest sidewalks of the streets

heard a phantom's paces..

III

figures for sale in market places

sulky face, vacant look, free anger

to be a ghost is a secret inside all of them.

virgin gravures in byzantium seraglios,

there are marbles who make love with you, i know

their nipples are ice, bellies' are abysm in inferno

atheist temple nuns make confession in the harem

and occidental wish candles imitate to be oriental

only one hope left for them: to be a phantom like you!

it was possible to be a king in year in year one

choking mutinies off, besiege cities and victory

reed semai in mutual parties

hicaz hümayun preluds, kürdili belles...

thus they've passed from the fınger prints of centuries

addict in assorted, varicolored tables

there was sickly drunkenness and vomit too

cherry jams on lips of fresh odalisques

and their slim waists were tight as their legs

thee who didn't fell in with all these magnificence-

only haunted with the idea of being a phantom in istanbul.

october / 2006

İkbal'de Sanat Teorisi

2008-09-15T22:15:00.000+03:00

İkbal'e göre şiirin sahih hedefi, tüm sanat dallarında olduğu gibi insan hayatını zenginleştirmek ve güzelleştirmektir; ama şiir ya da herhangi bir sanat janrası bu hedefi kaybetmiştir, ona göre şiir ve sanat omuzlarına yüklenilen yüce vazifeyi icra etmede, istenileni yerine getirememiş ve sınıfta kalmıştır. Şayet sanat, hayatın tamlığına ve taşkınlığına katkıda bulunmuyorsa, ve insanın aklını karıştıran çeşitli problemleri çözmede, rehber olma vazifesinde başarısız kalıyorsa, bu sanat anlamsızdır. İkbal'e göre sanat, hayatın realitelerini kavramak için teşebbüste bulunan insanın çabalarını tasvir eder, ve ona göre büyük artistler, kendilerini kuşatan entellektüel oyuncakları, muaazam bir gayretle yalnızca insanlığın eğlenmesi için tedarik etmeye çalıştıkları halde anlaşılamazlar. Tüm sanatların ana noktası, insan ırkını ıslah edebilecek yüce hakikatlerle insanda derin etkiler bırakmaktır. İkbal'in, sanat sanat içindir diye konuşan insanlara karşı hiç sabrı yoktur. Bilindiği üzere bu hareket, (sanat sanat içindir anlayışı"art for art's sake") 19. yüzyılın başlarında Fransa'da Flaubert, Gautier ve Baudelaire ile başladı. Bu hareketin diğer ülkelerdeki başlıca savunucuları arasında, Rusya'da Puşkin, İngiltere'de Walter Peter ve Oscar Wilde ve Amerika'da Edgar Allen Poe zikredilebilir. Esasında, sanat sanat içindir (art for art's sake) anlayışına inanan şahısların hepsi esinlerini birer Alman olan Schlegel ve Heine'den aldı.

Benzer olarak "sanat sanat içindir" hareketi "form for form's sake" -biçim biçim içindir- adı altında başka bir hareketi geliştirdi. Bu akım sanatın muhtevası ve biçemi arasında bir ayrılık yaratır, ve biçim biçim içindir anlayışına göre, içeriğin hiç bir estetik değeri yoktur, konu olan, kaale alınmaya değer olan tek şey biçimdir. Bu grup sanatın organize bir bütün olduğunu , estetik kıymetin tek bir faktöre isnat edilemeyeceğini kavrayamadı. Bir şiirden haz alırken, özün ve formun ayrılığını görmeyiz. İkbal de bu nazardan bu teoriyi reddetmiştir.

Başka bir sanat teorisi ise, sanatın taklitçiliğidir.(art as imitation) İkbal, insan için en yüksek değerin yaratıcılık olduğunu söyler, böylece bu teoriyi de doğrudan reddetmiştir. İkbal'in yaratıcılık üzerindeki ısrarı çok muazzamdır, ona göre mü'min ile kâfir arasındaki en büyük ayırım şu ya da bu teolojik formül değil, fakat yaratıcılıktır. Geride zikrettiğimiz üzre İkbal için bütün sanatların bir gayesi ve hedefi vardır. Bu açıdan İkbal işlevci/fonksiyonalist-tir.(functionalist) Fakat işlevciler iki grubta tasnif edilebilir: birincisi sanatın gayesinin haz vermek(give pleasure) olduğuna inananlardır. Bu kategoride Aristotle, St. Augustine, Hume ve Santayana zikredilebilir. İkincisi ise sanatın hayatın ta kendisi(art is life itself) olduğuna inananlardır. Bu doktrine inananlar arasında, Plato, Ruskin, İbsen, Tolstoy, Bernard Shaw ve İkbal'i zikredebiliriz. İkbal'e göre, tüm sanat dalları sonsuz hayat için bir özlem yaratmalı ve insanlığın yükselmesi ve ıslahı için çalışmalıdır. "İkbal, "Tüm insan aktivitelerinin en nihai sonu--şerefli, güçlü ve bereketli hayattır" der. Tüm sanat kolları bu nihai gayenin emri altına girmeli ve her şeyin değeri, şeylerin yaşam boyu üretkenlik kapasitesi referans alınarak belirlenmelidir. Sanatın en yükseği, bizim uyuşuk güç-istencimizi uyandırması ve yaşamın sınamalarıyla cesurca yüzleşmemizi yüreklendirmesidir. Bunların tümü mahmurluk getirir ve gözlerimizi etrafımızdaki realiteye kapatır, yalnızca yaşamın izafiyetine dayalı ustalıklarda çürüme ve ölüm mesajı vardır. Sanatta afyon yiyiciliği olmamalıdır. Sanat, sanat içindir dogması, bizi hileyle hayatın ve gücün dışında tutmak için çöküşün bulduğu zeki bir icattır." 1

Burada Profosör M. M. Sharif'in sözlerini zikretmek yerinde olacaktır, "İkbal, metafizik düşüncelerinde Plato'nun muhalifi olsa da, sanat teorisinde Plato'nun şakirtidir." 2 Fakat işlevciliğinden öte(functionalist) İkbal aynı zamanda dışa-vurumculuğa/ekspresyonizme de inanır. İlk büyük ekspresyonist Plotinus idi, ona göre bir sanat eserinin güzelliği materyalden değil fakat sanatçının zihninde işleyen görüntünün kendisinden gelir. Bu görüntü ile artist kendi içsel kaynaklarından materyali tevcih eder. Son zamanların en büyük ekspresyonistlerinden biri olan Croce'a göre, tüm sanat dalları imge, basiret ve ön-sezi formunda duyguların taşarak sürekli bir biçimde dışa vurulmasıdır. Ön-sezi bireysel tecrübenin kişisel ekspresyonudur. Böylece tüm sanatlar subjektivdir.(öznel) Bu teorinin ana parçaları şöyle özetlenebilir:

(ı) Sanat etikten bağımsız olan özerk bir harekettir.
(ıı) Artistik aktivite, usun(intellect) aktivitesinden farklı bir şeydir.
(ııı) Sanat, sanatçının kişiliğinin katlanarak açılmasına dayanır.
(ıv) Taktir(appreciation), artistin tecrübelerini tekrar hayalinde canlandırarak, ona haz veren gerilimi yineleyerek tefekkür etmektir.

İkbal kendi fonksiyonalizmine aykırı olup, onunla uyuşmadığı için ilk önermeye itiraz eder. İkinci önermeyi, tüm fonksiyonalizm sahih düşünceye ve zeki bir istikamete gereksinim duyduğu üzere kısmen kabul edebilir. İkbal diğer iki önermeyi tüm kalbiyle kabul eder. Fakat bu bir çeşit paradoks yaratıyor; bir yanda İkbal tüm sanat dallarını moral değerlere boyun eğdiriyor, diğer yanda bunun sanatçının kişisel ekspresyonu olduğunu düşünüyor. "Bu paradokstan kurtulmanın tek yolu, İkbal'in ekspresyonizmi onun sanat teorisinin temeli kabul edilmeli ve İkbal'in fonksiyonalizmi de sistemine bütünlük(unity) vermek için onun altında sınıflandırılmalıdır. İkbal şiirinin ekserisi onun fonksiyonalist düşüncesine göre temellenmez, fakat İkbal'in tüm şiirleri onun ekspresyonistliğiyle temellenir; ve böylece onun didaktisizmi tesir gücünü ekspresyonizmin oluşturduğu etkinlik alanından alır." 3

İkbal Şiiri, İşlevcilik ve Ekspresyonizmi Şiirde Tatbiki

İkbal fonksiyonalizmi şu satırlarda tanımlamıştır:

"Ey bilge kişiler, ilim için susamak güzeldir
Fakat sanatı şeylerin hakikâtini kavramakta başarısız kılan nedir?
Tüm sanatların gayesi ölümsüz hayatın hararetine ulaşmaktır,
Kısa ömürlü bir kıvılcımın kasıncında güzel olan nedir?
Mucize olmadan uluslar yükselemez,
Musa'nın asasının vurucu gücü olmadan sanat nedir?"

Ve ekspresyonizmi şu dizelerde betimler:

"Kendi kıymetini bilmiyorsun, sana değer veren sensin,
Her şeye rağmen ihtişamlı bir yakut, sadece bir taş parçasıdır ."

Başka bir dizesinde şöyle der:

"Tabiatla yetişen maharetli usta,
Gözlerimize yalnızca kendi sırrını ifşa eder;
Yeni bir alem yaratır,
Ve yeni bir yaşamı varlığımıza aktarır."

Aşağıdaki stanzalar I. Abdul Rehman tarafından dikilen Hurma Ağacı için yazılmış, fonksiyonolizm ve ekspresyonizm sentezi fevkalede resmedilmiştir. Ağaç Cordova'da, Ümeyyide(Ommeyades)'lerin son varisi tarafından dikilmişti.

"Sen gözümün elmasısın;
Benim neşem, kalbimin ziyasısın.
Benim için sen evden uzaktasın
Sina tepesinde tutuşan çalısın.

Batı melteminin emzirdiği bir süt bebeği,
Arabistan'ın hurisi, çölün perisi,
İkimizde bu ülkede sürgünüz.
İkimizde sevgili vatanımızın çehresine hasretiz!
Bu tuhaf ülkenin havası seni büyütsün!
Sa'kin* sabah şebnemi olsun.
..........................................

Sürgün şafağında daha aydınlık pırıltılar
Benim Suriye gecelerimin düşen yıldızı.
Vatanda dilediği yere gidebilir,
Orada Mü'mine yok sınırlar."

İkbal'in poetik duyarlılığı çok yönlü ve çok engindir, öyle ki onun poetik sanatını her yönüyle ele almak kısa bir skeçle mümkün değildir. İlk etapta İkbal bize çift lisanda yazılmış bir şiir bıraktı, üçüncü bir lisanda daha bir nesir-şiir(prose-poem) yazmayı düşünüyordu ki ölüm şairi ensesinden yakaladı. İkbal'in dramatik şiir haricinde, Urduca ve Farsça'da, şiirin yazmadığı hiçbir türü kalmadı. Şair, lirik, felsefik, betimsel, metafizik, hiciv, mersiye şiirleri yazdı ve yazdığı her tür, dünyanın en harikalarıya mukayese edilebilir. Poetik sanatındaki bu engin genişlik, dünyanın en büyük şairlerinde bile nadiren bulunan geniş ve değişken bir duyarlılığa gereksinim duyar. İkbal gibi çok yönlü bir sanatkârı, her yönüyle açıklamaya çalışmanın ne denli zor olduğunu anlatmanın her halde lüzumu yok!

İkbal'in sanatındaki en vurucu nitelik klasisizm ve romantisizm sentezidir. İkbal ilk şiirlerini temel eğitimlerini aldığı ve doğum yeri olan Sialkot(Siyalkot)'ta yazmaya başladı. Burası aynı zamanda en az İkbal kadar büyük bir şair olan Faiz Ahmed Faiz'in doğum yeridir. Sialkot iki büyük şaire ev sahipliği yapmıştır. Sialkot'ta yazdığı ilk şiirleri klasisizm ile bağıntılıydı. Tabi burada İkbal'in şiirinde tatbik ettiği klasisizmi açıklamalıyız önce. Urdu geneleğine bağlı şairler için klasisizm(classicism), farklı iki zamana bölünmüş iki düşünce okuludur; bunlar: Lucknow ve Delhi okuludur. O zamanlarda Hint Kıtasında yaşayan genç şairler için bir üstada çırak olarak onun rehberliğinden ve doğrultuculuğundan yararlanmak bir adet idi. İkbal ilk şiirlerini, Hindistan'ın son Moğol İmparatorluğu Hanedanına ait, Delhi Al Kalesinde, klasik şiirin en büyük üstatları tarafından yetiştirilen meşhur Urdu Şair Dagh(1835-1905)'a ithaf etmişti.

Klasisizm, daima biçimle, itinalı sanatkârlıkla ve kendi amacına uygun olan tekniklere duyduğu ilgiyle ilişkilidir. Şiir kariyerinin ilk dönemlerinde İkbal, biçime büyük önem vermişti. Aslında, bu aşamada ürettiği pek çok şiiri yalnızca bir tek formla sınırlanmıştı, bu da gazeldir; böyle olmakla birlikte daha sonra gazel, İkbal'in ellerinde yeni bir ehemmiyet kazanmıştır; ilk aşamalarda şair gazellerinde klasik ustaları modellemişti. İkbal kariyeri boyunca biçime önem vermeye devam etti. Hemen hemen tüm standart formlarda şiirler yazmıştır: mesnevi, gazel, rubai, kıta(qita), musaddas vesair gibi; fakat formun şiirin limitlerini, şiiri sınırladığını yeni düşüncelerinde genişleterek yazmış ve kabul etmiştir.

İkbal'in romantisizmden etkilenmesi çok uzun sürmedi. Bu değişimde, İngiliz Romantikleri, özellikle Wordsworth büyük rol oynamıştır. İkbal'in ilk romantik şiiri "Himalayalar Üzerinde" 1903'te yazıldı. İkbal'deki bu değişimi taktir etmek için, -bu değişim ki şairin şiirine geniş anlamda cazibe ve büyüleyicilik getirmiştir,- romantik şairlerin neyi hedeflediğini ve neyi başardığını belirlemeliyiz. Sir Maurice Bowra, "Şayet biz İngiliz Romantiklerini, diğer 18. yüzyıl şairlerinden ayıran tek bir karakteristiğini söylemek istersek, bu romantiklerin hayal gücüne verdikleri büyük önemde ve ona bağladıkları hususi bakış açısında bulunabilir."4

Hususi görüş, hakikatte romantik şairin hayal gücüne eksersiz yaptırmasıyla yeni bir hayat yaratmasından ibarettir ve dekora kendi yaşam tecrübesini ekler. Şair basit pasif bir gözlemci olmaya razı değildir; şair, ancak yaratmanın ebedi sürecinde, yaşayan bir dünyanın aktif mümessili olmak ister. İkbal şöyle der:

"Aksiyonda yaşamın sırrı yatar,
Yaratmak için arzulamak, hayatın kanunudur."

* Saki: Japonların prinç rakısı; prinçten yapılan ve genl. sıcak olarak içilen alkollü bir içki.
1- Thoughts and Reflections of Iqbal, (Ashraf, Lahore) pp. 85-86
2- M. M. Sharif "Iqbal's Theory of Art" in Iqbal Vol. II, No.3, p. 10
3- M. M. Sharif "Iqbal's Theory of Art" in Iqbal, Vol. II, No. 3, p. 12. İkbal'in sanat conseptiyle ilgilenenler Profesör Sharif'in âlimâne çalışmasını oldukça enteresan bulacaklardır.
4- Sir Maurice Bowra: The Romantic Imagination, (Oxford University Press)

Haziran / 2007 / İslamabad

BH Sanat Dergisi, Nisan-Mayıs, Sayı 8-9
Muhammed İkbal Dosyası

LOUISE GLÜCK VE BRIGIT PEGEEN KELLY AMERİKAN ŞAİRLERİ AKADEMİSİ MAJOR POETRY ÖDÜLÜNÜ KAZANDI

2008-09-02T23:26:00.004+03:00

Louise Glück 2008 Amerikan Şairleri Akedemisi tarafından Wallace Stevens Ödülüne layık görüldü. Yüz bin dolarlık ödül şiir sanatındaki kanıtlanmış başarının bir simgesi. Brigit Peegen Kelly ise her yıl şiirde seçkin ve üstün başarı gösteren şairlere verilen 2008 Academy Fellowship ödülünü kazanarak yirmi beşbin dolarlık ödüle layık görüldü. Wallace Stevens ve Acedemy Fellowship ödülleri Akademi bünyesinde bulunan 14 ünlü şair tarafından belirleniyor.

Louise Glück şiiri hakkında Akademi şansölyelerinden Robert Pinsky şunları söyledi:

“Louise’in kullandığı dil sizinle gelişi güzel konuşan çok sade bir dile benziyor, ama bu dilin güçlü bir seçkinliği var. Şiirinde daima size sarsan şeyler var. Her dönüşte, her cümlede, her dizede bazı şeyler birtakım yerlere küçük farklılıklarla bağlanıyor ya da düşündüğünüzden çok farklı bir şekilde de bağlanabiliyor.”

Louise Glück Kimdir:

1943’te New York City’de doğan şair Long Island’da yetişti. Averno (Farrar, Straus and Giroux, 2006), The Seven Ages (Ecco, 2001), Vita Nova (1999), Meadowlands (1996), The Wild Iris (1992), Ararat (1990), ve The Triumph of Achilles (1985) gibi pekçok şiir kitabının yazarı. Ayrıca , Proofs and Theories: Essays on Poetry (1994) adında bir denemeler seçkisi de mevcut.

Pulitzer Şiir Ödülü, the National Book Critics Circle Award for Poetry, the Bollingen Prize in Poetry, ve the Lannan Literary Award for Poetry gibi seçkin ödüllere sahip. 2003’te Kongre Kütüphanesi tarafından Poet Laureate (büyük şair) seçildi. Son yıllarda Yale Üniversitesi bünyesinde yazıyor ve Cambridge, Massachusetts’te yaşıyor.

Louise Glück şiir yazmak üzerine şunları söylüyor:

“Dünya biz olmadan bir bütün oluyor. Dayanılmaz gerçek bu! Şair isyanla cevap vererek, bir şeyi zıttıyla ispat etmeyi istiyor… Şair gerçeğin kronik çekişmesi içinde yaşamını sürdürüyor ve böylece bir şaşkınlık beliriyor: dayanılmaz olanın parçalı çelişkisi içinde yepyeni bir element gibi başka bir gerçekliğin yaratılması.”

Brigit Pegeen Kelly Kimdir?

1951’de California, Palo Alto’da doğdu. Pulitzer Şiir Ödülü finalisti ve the National Book Circle Critics Şiir Ödülünü kazanan The Orchard (BOA Editions, 2004), Amerikan Şairleri Akademisi Lamont Şiir Seçkisi ödüllü Song (1995), ve James Merril tarafındasn Yale’in en Genç Şairleri Serisine seçilen To The Place of Trumpets (Yale University Press, 1988) adlı şiir kitapları bulunuyor.

Kelly’nin şiiri üzerine Akademi şansölyelerinden Carl Phillips şunları söyledi:

“Üç kitabının rotasında Brigit Kelly, kendi terminolojisi ekseninde ele alınması gereken bir vizyon ve şiiri biçimlendirdi. Her yerinde hatasız bir özgünlük var demek mümkün. Cümleleri bir goblen üretmek için ileri ve geriye giderek titremeden mekik dokuyor ve sanki okuyucusunu büyüleyen bir meditasyonun içine sokuyor! Çoğu zaman sizi rahatsız eden bir rahatlama alemi “güzelin tebliğinin ötesinde” yatıyor ve bu orada zulüm ve tatlılık kolayca belki zorunluluka bir başkası için karmaşık olabiliyor, ama topografyası bir zamanlar mistikleşmiş, ayırt edilebilir ve tamamen Kelly’nin olan bir alem bu.”

Son Ödülleri

Kelly’nin son ödülleri arasında, Poetry Society of America tarafından verilen "Discovery"/The Nation Award, the Cecil Hemley Ödülü, bir Pushcart Ödülü, Poetry Northwest’ten Theodore Roethke Ödülü ve Whiting Writers Ödülü bulunuyor. Uzun yıllar boyunca Illionis Üniversitesinde öğretim görevlisi olan Kelly, Irvine’de California Üniversitesi’nde, Purdue Üniversitesi ve Warren Wilson Koleji’nde öğretim görevlisi olarak görev yaptı. 2002’de Illionis Üniversitesi şaire eğitimde mükemmelik üzerine iki ödül verdi.

Louise Glück ve Brigit Pegeen Kelly 6-8 Kasım tarihleri arasında New York City’de Şairler Forumuna katılacaklar ve Şair Ödülleri Seromonisinde şiirlerini okuyacaklar. Louise Glück ayrıca Amerikan Şairleri Akademisi tarafından organize edilen çağdaş şiir panelindeki tartışmalara katılacak.

...................................................................................................

LOUISE GLÜCK AND BRIGIT PEGEEN KELLY RECEIVE MAJOR POETRY AWARDS
FROM THE ACADEMY OF AMERICAN POETS

New York, September 2—Louise Glück has been selected as the recipient of the 2008 Wallace Stevens Award from the Academy of American Poets. The $100,000 prize recognizes outstanding and proven mastery in the art of poetry. Brigit Pegeen Kelly has been selected as the recipient of the 2008 Academy Fellowship, which is awarded once a year to a poet for distinguished poetic achievement and provides a stipend of $25,000. The Academy’s Board of Chancellors, a body of fourteen eminent poets, selects the Wallace Stevens Award and Academy Fellowship recipients.

Of Louise Glück’s work, Academy Chancellor Robert Pinsky said:

Louise sometimes uses language so plain it can almost seem like someone is speaking to you spontaneously—but it’s always intensely distinguished…There’s always a surprise in Louise’s writing; in every turn, every sentence, every line, something goes somewhere a little different, or very different, from where you thought it would.

Louise Glück was born in New York City in 1943 and grew up on Long Island. She is the author of numerous books of poetry, including Averno (Farrar, Straus and Giroux, 2006), The Seven Ages (Ecco, 2001), Vita Nova (1999), Meadowlands (1996), The Wild Iris (1992), Ararat (1990), and The Triumph of Achilles (1985). She has also published a collection of essays, Proofs and Theories: Essays on Poetry (1994).

Her many honors include the Pulitzer Prize for Poetry, the National Book Critics Circle Award for Poetry, the Bollingen Prize in Poetry, and the Lannan Literary Award for Poetry. In 2003, she was appointed Poet Laureate of the United States by the Library of Congress. She currently is a writer-in-residence at Yale University, and she lives in Cambridge, Massachusetts.

About writing poetry, Louise Glück wrote:

The world is complete without us. Intolerable fact. To which the poet responds by rebelling, wanting to prove otherwise... The poet lives in chronic dispute with fact, and an astonishment occurs: another fact is created, like a new element, in partial contradiction of the intolerable.

Brigit Pegeen Kelly was born in Palo Alto, California, in 1951. She is the author of The Orchard (BOA Editions, 2004), a finalist for the Pulitzer Prize in Poetry and the National Book Circle Critics Award in Poetry; Song (1995), which was the 1994 Lamont Poetry Selection of the Academy of American Poets; and To The Place of Trumpets (Yale University Press, 1988), which was selected by James Merrill for the Yale Series of Younger Poets.

About Kelly’s work, Academy Chancellor Carl Phillips said:

In the course of her three books, Brigit Kelly has shaped a poetry and vision that demand to be taken on their own terms—which is to say, there's an originality that is everywhere unmistakable. Her sentences shuttle steadily back and forth to produce a tapestry-like meditation that throws into arresting—often disturbing—relief a world that lies “beyond the report of beauty,” where cruelty and sweetness are easily, perhaps necessarily, confusable for one another, a world whose topography is at once mythic, recognizable, and utterly Kelly’s own.

Kelly’s additional honors include a "Discovery"/The Nation Award, the Cecil Hemley Award from the Poetry Society of America, a Pushcart Prize, the Theodore Roethke Prize from Poetry Northwest, and a Whiting Writers Award. Kelly, who has taught for many years primarily at the University of Illinois, has also taught at the University of California at Irvine, Purdue University, and Warren Wilson College. In 2002 the University of Illinois presented her with two awards for excellence in teaching.

Louise Glück and Brigit Pegeen Kelly will be participating in the Poets Forum (November 6-8 in New York City) where they will read from their work at the Poets Awards Ceremony. Louise Glück will also be part of panel discussions on contemporary poetry presented by the Academy of American Poets.

The Board of Chancellors of the Academy of American Poets
The Wallace Stevens Award and Academy Fellowship recipients are nominated and elected by the Academy’s Board of Chancellors. The current Chancellors are Frank Bidart, Victor Hernández Cruz, Rita Dove, Lyn Hejinian, Sharon Olds, Ron Padgett, Carl Phillips, Robert Pinsky, Kay Ryan, Gary Snyder, Gerald Stern, Susan Stewart, Ellen Bryant Voigt, and C.K. Williams.

About the Wallace Stevens Award
The Wallace Stevens Award is given annually by the Academy of American Poets to recognize outstanding and proven mastery in the art of poetry. Established in 1994, the award carries a stipend of $100,000. The previous recipients include W. S. Merwin, James Tate, Adrienne Rich, A. R. Ammons, Frank Bidart, John Ashbery, Richard Wilbur, Mark Strand, Gerald Stern, Michael Palmer, and Charles Simic.

About the Academy Fellowship
The Academy of American Poets established its Fellowship in 1937. It was the very first cash award given annually to an American poet and carries a stipend of $25,000. It is given in memory of James Ingram Merrill. Former fellows include Gwendolyn Brooks, E. E. Cummings, Robert Frost, William Carlos Williams, Elizabeth Bishop, Marianne Moore, Denise Levertov, Robert Hayden, and more recently Lyn Hejinian, Adrienne Rich, Jay Wright, and Claudia Rankine.

About the Academy of American Poets
The Academy of American Poets is a 501(c)(3) nonprofit organization founded in 1934 to foster appreciation for contemporary poetry and to support American poets at all stages of their careers. For over three generations, the Academy has connected millions of people to great poetry through programs such as National Poetry Month, the largest literary celebration in the world; Poets.org, the most popular site about poetry on the web, presenting a wealth of great poems, audio recordings, poet biographies, essays, and interactive discussions about poetry; the Poetry Audio Archive, capturing the voices of contemporary American poets for generations to come; American Poet, a biannual literary journal; and our annual series of poetry readings and special events. The Academy also awards prizes to accomplished poets at all stages of their careers—from hundreds of student prizes at colleges nationwide to the Wallace Stevens Award for lifetime achievement in the art of poetry.

2008 American Poetry Journal book prize ödülü Lisa Lewis'in

2008-08-28T18:24:00.003+03:00

The American Poetry Journal (Amerikan Şiiri Dergisi) 2008 kitap ödülünü Lisa Lewis'in Burned House with Swimming Pool (Havuzlu Yanmış Ev) adlı çalışmasına verdi. Kitap 2009 baharında Dream Horse Press tarafından yayınlanacak.

Lisa Lewis'in, The Unbeliever (Brittingham Prize) ve Silent Treatment (National Poetry Series)adlı iki ödüllü kitabı var. Oklahoma Devlet Üniversitesi'nde yaratıcı yazarlık dersleri veriyor ve Cimarron Review'un editörlüğünü yürütüyor. Missouri Review, Crazyhorse, American Poetry Review, Poets and Writers ve Pushchart Prize'dan ödülleri var.

.........................................................................................................................................................

The American Poetry Journal is proud to announce that the winner of the 2008 American Poetry Journal book prize is Lisa Lewis for her manuscript, Burned House with Swimming Pool, and production will begin immediately with the hopes of Spring 2009 release, Dream Horse Press.

About the author: Lisa Lewis’s books are The Unbeliever (Brittingham Prize) and Silent Treatment (National Poetry Series). She teaches creative writing at Oklahoma State University and is poetry editor for the Cimarron Review. She has received awards from the Missouri Review, Crazyhorse, American Poetry Review, and Poets and Writers, as well as a Pushcart Prize.